Choroba Cushinga u psa to nadprodukcja glukokortykoidów. Objawy: polidypsja, polihydracja, polifagia, puchnięty brzuch, cienka skóra, wysypywanie sierści. Wymagana interwencja weterynaryjna, często farmakologiczna.
Lysodren (mytotan)
Popularne, tanie, łatwe w użyciu, ale skutki uboczne – ścisła kontrola weterynarza. Niszczy komórki kory nadnerczy (produkujące glukokortykoidy) podobnie jak chemoterapia – komórki nowotworowe. Dawkowanie codzienne, regularne badania krwi i kontrole. Skutki uboczne: biegunka, apatia, wymioty. Terapia do końca życia.
Trilostane
Droższy, ale może być skuteczny też przy guzach nadnerczy. Wymaga tej samej kontroli (badania, wizyty). Dawka początkowa zwykle wzrasta po kilku miesiącach. Terapia długoterminowa, do końca życia.
Ketokonaazol
Popularny antygrzybiczny (np. na grudziec). Hamuje syntezę steroidów (w tym glukokortykoidów), więc stosowany przy Cushingu. Rzadko dziś – weterynarze wolą leki wyżej.
L-deprenyl (Anipryl)
Alternatywa dla Lysodrenu – mniejsze skutki uboczne. Działa u ok. 40–45% psów z Cushingiem – dobra opcja, jeśli pies źle znosi inne leki.