Blastomykoza – grzybica układowa w dolinach Missouri, Mississippi, Ohio. Region Wielkich Jezior i wschód USA – wzrost jesienią. Rozpoznanie występowania w regionie i natychmiastowa pomoc weterynaryjna po objawach zwiększa szansę na wyzdrowienie.
Opis
- Grzyb rośnie w wilgotnym, piaskowym glebie bogatej w materię organiczną. Bliskość wody kluczowa. Psy wdychają zarodniki -> infekcja płuc -> rozprzestrzenianie na skórę, węzły chłonne, oczy, mózg, kości.
Czynniki ryzyka
- Ekspozycja na glebę w mokrych rejonach (doliny rzek, jeziora). Rasy łowieckie (wskazówki, retrievery, charty) najwyższe zarażenie. Młodzi psy (2–4 lata) wyżej ryzyko. Samce częściej chorują niż suki.
Objawy
- Najpierw układ oddechowy: guzki, guzowata zmiana w płucach -> duszności. Kaszel, wypływ z nosa, duszne oddychanie, gorączka. Apetyt w dół -> utrata wagi, słabość. Dalej: zmiany okowe, wrzody skórne. Przy dusznościach i zmianach skórnych – pilny weterynarz.
Diagnoza
- RTG klatki – stopień zmian płucnych. Odposieczkowanie skóry: 50% szans na potwierdzenie. Biopsja węzłów chłonnych/oskrzeli – ~50% trafności. Test antygenowy we krwi/moczu/płynie rdzeniowym. Szybka diagnoza kluczowa – gdy grzyb dotrze do oczu/mózgu, leczenie niemal bezużyteczne.
Leczenie
- Itrakonazol (lek przeciwgrzybiczy doustny) 1–2x dziennie przez 2–3 m-ce. Najskuteczniejszy domowy lek, ale drogi. Reszta opcji = hospitalizacja. Amfoterycyna B – dożylnie co kilka dni. Ketokonazol – dostępny, ale toksyczny, weterynarze nie zalecają.
Kontrole po leczeniu
- Kontrole u weterynarza. 20% nawrotów do 15 m-cy po leczeniu. Kolejna runda -> 80% wyzdrowień.