Ropnice uszne – migrujące
Nie wiercą, żyją na skórze kanału usznego (maść, naskórek). Skorupki, brązowoczerwone naloty. Niektórzy psy obojętni, inni – alergia. Migrują na szyję, biodra, ogon. Nieleczone: pęknięcie bębenka. Zarazliwe – leczyć wszystkie zwierzęta w domu. Ludzie – rzadko.
Ropnice pchłowate (Sarcoptes) – wiercą w skórę
Sarkoptoza (scabies). Intensywny świąd, alergia nasila. Pierwsze znaki: uszy zewnętrzne, łokcie, brzuch. Bez leczenia – całe ciało. Pies drapie do krwi → infekcje wtórne. Wypadanie włosów, skorupki. Zaraźliwe dla psów i ludzi.
Demodex – długie leczenie
Trzy gatunki w pęcherzykach i gruczołach tłuszczowych. Mała populacja nieszkodliwa (szczeniaki od matki, łagodne nawroty samozależnie). U dorosłych psów z ogólnym demodekozem – weterynarz szuka przyczyn: choroby immunologiczne, nowotwory, cukrzyca, niedożywienie. Wymaga agresywnego leczenia długiego (miesiąc-dwa po negatywnych skrobieniach). Nie zaraża ludzi / niepsów.
„Chodząca forfora” (Cheyletiella)
Na szyi/grzbiecie wygląda jak forfora, ale porusza się (roztocza pod spód). Czerwony wysyp. Leki na pchły zabijają te roztocza – rzadsze, bo większość psów chroniona na pchły. Rozprzestrzenia się w schroniskach/salonach. Wszystkie kontakty (również ludzie – świączący wysyp) – leczenie co tydzień 6–8 tygodni.