Bryonia alba, czyli bryonia biała, to wieloletnia powroźnica z rodziny dyniowatych. Rodzimaja w Europie i Iranie, wprowadzona w USA w latach 70., kategoryzowana jako silnie trująca (PDR for Herbal Medicines). Szybko rosnąca z bulwiastymi korzeniami (używanymi leczniczo), bladymi kwiatami i małymi czerwonymi owocami przyciągającymi ptaki. Nazywana też „kudzu Północy-Zachodu”, „czartowym rapą” i „angielskim mandragorą”.
Działanie
Jako roślina z rodziny dyniowatych, bryonia alba zawiera kukuurbitacyny, dające silny efekt toksyczny i cytotoksyczny. Wykazuje też działanie antynowotworowe i hipoglikemiczne.
Zastosowanie
Stosowano jako środek przeczyszczający, wymiotny i moczopędny. Przy chorobach układu trawiennego i oddechowego, reumatoidalnych, metabolicznych, wątroby i zakaźnych. Ze względu na silną toksyczność, te zastosowania nie są już uzasadnione ani zalecane.
Reakcje niepożądane
Świeża roślina jest silnie toksyczna dla ludzi – toksyczność spada po odwodnieniu. Powoduje silne podrażnienia skóry i błon śluzowych. Kontakt soku z rośliny z skórą: ryzyko wysypki, pęcherzy, infekcji, a nawet nekrozy (martwicy tkanek).
Dawkowanie
Dla dorosłego 40 owoców może być śmiertelne. Dzieci – 15. Toksyczna dawka: silne wymioty, krwawica, skurcze, paraliż, w skrajnych przypadkach śmierć.
Wpływ na siedlisko
Negatywny wpływ. Rosnie do 6 cali dziennie, do 4 m długości. Przyczepia się do drzew i roślinностей ciernistymi pąkami, tworząc gęstą cień, który nie pozwala na przetrwanie roślinom-pokrywom. Może zabić nawet dojrzałe drzewa. Spadek liczby zwierząt w siedliskach z bryonią.
Metody kontroli
Zaleca się odzież ochronną i rękawice w pobliżu rośliny, by uniknąć kontaktu ze skórą. Chwastobójcze na chwasty liściaste skutecznie hamują wzrost, ale uszkodzenie korzenia to najskuteczniejsza metoda wyeliminowania.
Historia
Uważano, że bryonia alba chroni przed piorunami. August Cezar miał nosić gircie z bryonią podczas burz. W XIV w. stosowano przy trądzicy, w XVIII w. propagowano w medycynie weterynaryjnej.