Demografia
Limfoma (limfosarkoma) to rak limfocytów częsty u psów. Występuje w węzłach chłonnych, śledziónie, wątrobie i innych narządach. To choroba układowa – rozprzestrzenia się po całym ciele. Choć nieuleczalna, chemioterapia w wielu przypadkach przedłuża życie.
Limfoma dotyka głównie psów w średnim i starszym wieku. Rasy chorują w równym stopniu, samce i samice tak samo. Przyczyna nieznana. Spekulacje o toksynach środowiskowych (pestycydy, pola magnetyczne) lub predyspozycji genetycznej – niepotwierdzone.
Objawy
Większość psów nie jest chora, gdy trafia do weterynarza z diagnozą limfomy. Zwykle właściciel znajduje guz/obrzęk – to pierwszy objaw. Inne zależą od lokalizacji guzów: w przewodzie pokarmowym – wymioty, utrata wagi, biegunka; w klatce piersiowej – duszność; w postaci skórnej – guzki, guzy, owrzodzenia.
Diagnoza
Weterynarz używa: morfologii krwi, cienkoigłowej biopsuji (aspiracji) guzów, biopsuji, rentgenu, USG narządów. Określa stadium: I – jeden węzeł chłonny, II – kilka węzłów, III – wszystkie węzły, IV – węzły + narządy, V – szpik kostny.
Leczenie
Chirurgia i radioterapia rzadko stosowane (choroba układowa). Główna metoda: chemioterapia w różnych formach – wstrzykiwalne i doustne, zazwyczaj co tydzień. Często w kombinacji: cyklofosfamid, wincrystyna, doksorubicy, prednizon. Warto skonsultować się z onkologiem weterynaryjnym (weterynarz skieruje).
Prognoza
Bez leczenia limfoma szybko zabija. Z chemioterapią psy żyją miesiące, czasem lata dłużej. Jeśli odrzucasz chemioterapię, weterynarz może dać prednizon – nie przedłuży życia, ale złagodzi obrzęk i dyskomfort. Przewidywane życie: 4–6 tygodni. Z chemioterapią – rok lub dłużej.