Częstość i trudności
Zakazenia bakteryjne skóry są powszechne u psów. Zazwyczaj wtórne wobec innych schorzeń lub alergii. Diagnoza i leczenie bywają trudne. Kluczowe: poprawna identyfikacja bakterii do dobrania antybiotyku. Częste błędne diagnozy prowadzą do dalszego cierpienia psa i kosztów.
Typy
Większość wywołana przez Staphylococcus, ale istnieje wiele szczepów. Identyfikacja dokładnego patogenu jest krytyczna. Złe antybiotyki nie tylko nie działają, ale tworzą odporność i obniżają odporność psa. Według dr Candace A. Sousa, DVM, większość piodermii to Staphylococcus intermedius. Inne: Dermatophilus, E. coli, Pseudomonas.
Objawy
Zależą od bakterii i lokalizacji. Różne bakterie mogą współwystępować. Infekcje trudne do odróżnienia od grzybic. Zakażenie worków włosowych: drobne pryszcze. Często: zaczerwienienie, drażnienie. Zaawansowane: pęknięcia, wydzielina, nieprzyjemny zapach. Wypadanie włosów i świąd.
Diagnoza: wizyta u weterynarza
Infekcje prawie zawsze wtórne wobec pchł, alergii pokarmowych/środowiskowych lub innych chorób. Weterynarz pobiera wywiad, wykonuje testy. Bez usunięcia przyczyny infekcje nawracają. Najpierw wyklucza roztocza i grzybice. Strzyże/obciera sierść w miejscu zmiany, nakłada środek antybiotyczny.
Leczenie
Staphylococcus intermedius najczęstszy – pierwszy wybór: erytromycyna doustnie + szampon antybakteryjny. Przy silnym świądzie: antyhistaminy. Jeśli brak poprawy w 2–3 tygodnie: skrobówka i hodowla bakterii w laboratorium. Dostępne protokoły antybiotykowe na rzadsze bakterie lub mieszane infekcje.
Wskazówki
Problemy skórne psów bywają złożone. Jeśli przyczyna nie zostanie usunięta, są uporczywe i nawracające. Przestrzegaj zaleceń weterynarza. Jeśli problem nie ustępuje – poproś o skierowanie do dermatologa weterynaryjnego lub szpitala uczelni.