Kaszel szkowy (zakaźne zapalenie trzewi i oskrzeli) wywołują wirusy (parygrip, adenowirus, koronawirus, herpeswirus) i bakterie (Bordetella bronchiseptica, Mycoplasma, Streptococcus zooepidemicus). Parvowiroza to śmiertelnie niebezpieczny wirus (śmiertelność 16–48%), atakujący szczeniaki – rozprzestrzenia się kalami.
Łagodny kaszel szkowy
Często samowyleczy się w 2–3 tygodnie. Weterynarz może przepisać środek na kaszel i antybiotyk (przeciwkoinfekcji wtórnej).
Ciężki kaszel szkowy
Gorzączka, zielonkawy wydział – ryzyko zapalenia płuc. Leki: antybiotyki, rozkurczacze oskrzeli, ewentualnie RTG płuc.
Parvowiroza
Objawy: apatia, wymioty, biegunka (często krwista), ale można być bezobjawowym nosicielem. Zaraźliwy już przed objawami.
Leczenie parvowirozy
Kluczowe: odwodnienie (płyny dożylnie, podskórnie, doustnie), elektrolity. W ciężkich przypadkach antybiotyki profilaktycznie.
Profilaktyka – szczepienia
Szczepionki wieloskładnikowe (zgodnie z AVMA) chronią przed obiema chorobami. Szczeniaki: seria szczepień. Dorosłe: co 1–3 lata wg zalecenia lekarza.