Robak sercowy (Dirofilaria immitis) to groźna pasożytnica psów (też fretki, rzadziej koty). Dorosłe osobniki osiągają 35 cm i zamieszkują serce oraz płucne tętnice. Nieleczona invasja prowadzi do śmierci. Główne przełożniki: komary.
Rozpoznawanie
Zarażenie następuje przez użąlenie komara, który wcześniej ugryzł zarażone zwierzę. Larwy (mikrofilarie) wędrują 7 miesięcy, zanim trafią do serca. Pierwsze objawy: kaszel, zmęczenie, zapalenie płuc. W zaawansowanym stadium: duszności, omdlenia, powiększona wątroba, wodobrzusek.
Diagnoza: badanie krwi (antygeny/antyciała), RTG klatki piersiowej, USG serca.
Leczenie wstępne
Brak domowych sposobów. Weterynarz wstrzykuje związek arsenu (melarsomine) w mięśnie pośladkowe. Schemat zależy od stadium: 2 dawki w 24 h lub 3 dawki w miesiąc. Zabieg boli, dlatego stosuje się znieczulenie i leki przeciwbólowe. Leki te zabijają robaki dorosłe. Następnie podaje się lek na mikrofilarie (np. makrocykliczne laktony), by zapobiec reinwazji.
Pooperacyjna opieka
- Bezwzględny zakaz ruchu przez min. miesiąc po ostatniej dawce – martwe robaki mogą zapchać naczynia (zakrzepica). Pies w klatce/boxie.
- Obserwacja: dziąsła (powinny być różowe), oddech, kaszel, wymioty, krwiste wydzieliny, apatia – natychmiast do weterynarza.
Kontrolne badanie krwi po 4 i 6 miesiącach. Pozytywny wynik po pół roku oznacza konieczność ponownego leczenia.
Profilaktyka – najważniejsza
Leki profilaktyczne (makrocykliczne laktony) zabijają larwy przed penetracją do serca. Towarzystwo Robaka Sercowego (AHS) zaleca roczne dawkowanie w całym kraju, przez cały rok, niezależnie od liczby komarów. To proste, tanie i ratuje życie.