Schroniska burzą się od sierotkowych szczeniąt i kociąt (poniżej 8 tyg. życia), które bez mamy nie przeżyją. Rodziny zastępcze (foster) to szansa na życie. Oto jak dołączyć do programu.
Kroki do stania się fosterem
1. Oceń swoje możliwości
Odpowiedzialność: karmienie co 2–4 h (szczeniaki), stimulacja mikcji/defekecji, leki, wizyty u weterynarza, socjalizacja, czyszczenie. Wymagane: bezpieczne, ciepłe miejsce, czas, cierpliwość, miłość. Czas trwania: od kilku dni do 8 tygodni.
2. Złóż wniosek w lokalnym schronisku
W Polsce: TOZ, Schroniska dla Bezdomnych Zwierząt, fundacje (np. Viva!, Kundelek, lokalne stowarzyszenia). W USA/Canada: Humane Society, ASPCA, lokalne shelters. Szukaj „program foster”, „tymczasowy dom”.
3. Szkolenie (oryentacja)
Po akceptacji wniosku: spotkanie organizacyjne, dowód osobisty. Niepełnoletni (16–17 lat) – zgoda rodziców + obecność na szkoleniu. Tematy: higiena, karmienie, rozpoznawanie chorób, bezpieczeństwo, procedury awaryjne.
4. Zestaw startowy od schroniska
Zazwyczaj dostajesz: zastępnik mleka (np. Royal Canin Babycat/puppy, Esbilac), butelki, grzanki, pościel, leki (odrobaczanie, szczepionki), kontakt do weterynarza schroniska. Jeśli idziesz do prywatnego lekarza – koszty na Tobie.
5. Powrót do schroniska do adopcji
Gdy szczeniaki/kociaki mają 8 tygodni, są odrobaczone, zaszczepione, socjalizowane – wracają do schroniska na adopcję. To trudny moment, ale wiesz, że dałeś im start w życie.
Dlaczego warto?
- Ratujesz życie (szczeniaki w schronisku umierają na parwo, stres, zimno).
- Uczysz się o psach/kotach praktycznie.
- Testujesz się przed adopcją własnego.
- Budujesz społeczność innych fosterów.
Wskazówki
- Oddziel od własnych zwierząt na 10–14 dni (kwarantanna).
- Zapisz dziennik: waga, karmienie, stolce, leki, zachowanie.
- Zdjęcia i filmy – pomagają w adopcji.
- Nie bój się prosić o pomoc (weterynarz, behawioralista, koordynator foster).