Najwcześniejszy opis psów przewodników w czasach nowożytnych to Szwajcaria 1780 r. – budowa Hospicjum Wielkiego św. Bernardyna przez Bernharda de Menthona, by pomagać w nawigacji groźnych szlaków alpijskich. W I wojnie światowej (1914–1918) psy przewodnicy zyskały nowe znaczenie.