Cierpliwy szczeniak
Barnaby, beagle słynący z cierpliwości, siedział cicho, gdy rodzeństwo jało i winszczało. Jego wielkie brązowe oczy были przykute do nagrody: resztkowej kości z kurczaka. To była największa, najtłustsza kość, jaką pani Higgins rzuciła, i kuszyła każdego szczeniaka.
Każdego dnia po obiedzie pani Higgins rzucała kość do ogrodu, wypuszczając szczeniaki w furii. Popychali i pchali się, każdy chcąc jako pierwszy chwycić kość. Ale Barnaby, zawsze cierpliwy, po prostu siedział, delikatnie machając ogonem.
Inne szczeniaki, zmęczone pchaniem, ostatecznie odchodziły. Zostawiały Barnaby'ego samotnego z nagrodą. Gdy zniknęły z pola widzenia, on nieśmiało podszedł, chwycił kość zębami i potrącił do cichego rogu ogrodu.
— Brawo, Barnaby — mówiła pani Higgins z okna kuchni. — Jesteś bardzo cierpliwym szczeniakiem.
A Barnaby, gryząc najtłustszą kość, zgadzał się, radośnie trącając ogonem o ziemię.
---
Kość sporu
Bruno to stary, mądry, ale chwiejny pies. Jego młodszy towarzysz, Pip, to radosny i chciwy szczeniak. Każdego wieczora po kolacji kość stawała się przedmiotem ciszej bitwy.
Bruno, dzięki latom doświadczenia, wiedział, że najlepszym sposobem na zdobycie kości jest cierpliwość. Pip, pełen młodej energii, skakał i winszczał, próbując chwycić kość jako pierwszy.
Ale Bruno, mądry jak był, nauczył się, że cierpliwość to cnota. Siedział cicho, nigdy nie odrywając oczu od kości, czekając na moment, gdy Pip w końcu się wykończy.
Noc po nocy ten sam scenariusz się powtarzał. Pip, zmęczony marnymi próbami, kładł się, dusząc. A Bruno, cierpliwy stary pies, spokojnie podchodził i zabierał kość, zostawiając Pipa z rozczarowanym westchnieniem.
Jednej nocy Pip był jednak stanowczy – chciał wygrać. Gonił Bruno po ogrodzie, szczekając i chwytując go za pięty. Bruno, niespokojny, po prostu czekał, oczami na kości. W końcu Pip upadł w kłębie, wykończony. A Bruno, z triumfalnym machnięciem ogona, wreszcie zdobył swoją nagrodę – najtłustszą kość, zarobioną cierpliwością całego życia.