Ekstremalne ciśnienie, prędkość i obciążenie ścięgien podczas wyścigów chartów powodują pocięcia lub rozciąganie ścięgien. Odrywanie ścięgien rzadkie u psów domowych, ale częste u wyścigowych (dr Alessandro Piras, Oakland Small Animal Clinic). Trzy główne typy urazu ścięgna: progresywne – naciąg -> degeneracja -> przerwanie (pęknięcie).
Naciąg
Najczęstszy uraz ścięgien u chartów. Objawy: ogólne zmęczenie, łagodny dyskomfort, chromota. Jeśli chart natychmiast odpoczywa i jest unieruchomiony – rany goją się same.
Degeneracja
Naciągnięte ścięgna mogą się rozwinąć w czasie. Początkowo łagodny uraz i chromota. Kolejne mikrourazy nałożone na początkowy naciąg prowadzą do procesu degeneracyjnego i pełnej chromoty. Degenerowane ścięgna = przesilenie. Stawy stają się luźne, ruch bolesny. Leczenie: USG, masaż, odpoczynek. Ciężej – splintowanie (szyna).
Przerwanie (Disruption)
Jeśli pies poddany stresowi wyścigów/transportu podczas urazu – naciąg i degeneracja zamieniają się w przerwanie. Pełne pęknięcie tkanki łączącej mięsień z kością. Uraz ścięgna często zaczyna się jako uraz mięśnia (otoczące ścięgna lepiej amortyzują i przekładają przeciążenie na mięśnie). Pełne pęknięcie = kończyna bezużyteczna. Chirurgia najlepsza na pęknięte ścięgna. Przerwanie rzadsze dzisiaj dzięki surowszym przepisom o dobrostanie zwierząt i dobrej opiece weterynaryjnej na torach. Opieka od pierwszego znaku naciągu, by nie rozwinęło się w gorsze. Splintowanie/gipsowanie obowiązkowe do pełnej imobilizacji w rekonwalescencji.
Natychmiastowe przerwanie
Rzadziej, ale spontaniczne pełne pęknięcie ścięgna może nastąpić w wyścigu. Potknięcia, napięcia, ostre skręty -> uraz. Odrywanie bez wcześniejszych objawów częstsze przy nierównym nawierzchniu lub wpadnięciu w dołek. Konieczna natychmiastowa operacja i cisza/odpoczynek do gojenia. Pełna imobilizacja niezbędna.