Ogrodzenie elektryczne – alternatywa dla tradycyjnego
Działa na zasadzie: pies nosi obrożę z odbiornikiem → przybliżenie do granicy → sygnał dźwiękowy → impuls elektryczny (korekta). Nie szkodzi, ale jest nieprzyjemny. Pies uczy się granicy.
1. Ogrodzenie podziemne (przewodowe)
- Rów płytki wzdłuż granicy → kabel brzegowy → zasłonięty ziemią. Niewidoczne.
- Dowolny kształt strefy (krzywe, wykluczenia – np. rabaty, staw).
- Drogiejsze w montażu, ale w pełni konfigurowalne.
2. Ogrodzenie bezprzewodowe (radiowe)
- Nadajnik centralny → strefa kołowa wokół niego.
- Montaż: 15 min. Tanie, przenośne (wakacje).
- Wady: tylko koło, nie da się wykluczyć rabatu, basenu. Trudne na nierównym terenie.
Jak to działa (wspólne)
- Obroża z odbiornikiem (bateria ładowana z sieci).
- Pies musi nosić obrożę zawsze na terenie ogrodzonym.
- Trening z właścicielem (flagi graniczne, nauka granicy) – KONIECZNY (2–3 tygodnie). Bez treningu = pies ucieka przez strefę.
Kiedy NIE zadziała?
- Duże, silne, silnie zmotywowane psy (teriery, pasterze, husky) – "przelatują" przez impuls.
- Jeśli maksymalna korekta nie zatrzymuje psa – tradycyjne ogrodzenie.
- Ogrodzenie nie chroni przed intruzami (psy, koty, ludzie wchodzą wolno).
Obroża odbiornika – kluczowe detale
- 2 metalowe styki (sondy) muszą dotyczyć skóry.
- Długosierści: wymagane wydłużone sondy.
- Cienkaskórne/wrażliwe: ucisk sondów → podrażnienia. Rozwiązanie: zmieniaj położenie obroży codziennie LUB adapter siatkowy (grid) zamiast sond.
- Obroża lekka, regulowana, wodoodporna.
Podsumowanie
Podziemne = elastyczność kształtu. Bezprzewodowe = szybkość, tanio. Obie wymagają treningu. Obie mają ryzyko ucieczki silnych psów. Obie nie chronią przed intruzami. Obroża: dopasuj sondy do sierści, pilnuj skóry.