Wielki duńczyk był oryginalnie hodowany w Niemczech do polowania na dużą zwierzynę, głównie dzikie świnie i jeleń. Byli również używani jako psy strażnicze i psy wojenne w przeszłości.
Ich siła, szybkość i rozmiar czyniły ich groźnymi towarzyszami polowymi, a ich imponujące postawę odstraszały włamywaczy.
Z czasem rola wielkiego duńczyka się zmieniła. Dziś są znani głównie jako wierni towarzysze i psy rodzinne, choć ich historia polowników i strażników pozostaje częścią ich dziedzictwa.