Znani z srebrzystych sierści i niebieskich oczu, szczeniaki wimaranera dorastają do dużych, wysokiej energii psów. Początkowo hodowani do polowania na dużą zwierzynę w Niemczech, dziś uważani za psy ptasie. Ich szybkość, wąch, inteligencja i odwaga czynili ich pożądanymi u myśliwych – zanim dwa egzemplarze trafiły do USA, tylko członkowie niemieckich klubów mogliby je kupić. Ich arystokratyczne pochodzenie wyjaśnia historię ścisłego hodowli i treningu.
Temperament
Choć radosny, czuły i ochronny, wimaraner może rozwijać problemy z dominacją – wymaga stanowczego, kompetentnego trenera. Naucz psa autorytet właściciela – musi być bezapelacyjnie liderem stada. Właściciele niekazujący silnego przywództwa narobią problemy: psy staną się niespokojne, lękowe, uparte. Egzaminuj zasady, bądź konsekwentny w pochwale i karze. Nie bądź leniwy. Jeśli pies nie ma skakać na blat – nigdy nie pozwalaj. Jeśli zasłuży na pochwałę – chwal. Te psy chcą odpowiedzialności i są najszczęśliwsze, gdy mają zadanie. Szczeniaki z właściwym treningiem dorastają do stabilnych, spokojnych i pomocnych dorosłych wimaranerów.
Socjalizacja
Duża część treningu to socjalizacja. Choć kochają aktywność i zabawę, pies niesocjalizowany może stać się defensywny lub agresywny do innych psów. Ze względu na silne korzenie myśliwskie – wprowadzaj do mniejszych zwierząt wcześnie, bo naturalnie traktują je jako ofiary. Socjalizacja z ludźmi równie ważna. Wimaranery kochają ludzi i chcą być częścią rodziny. Skłonność do lęku rozdzielania sprawia, że silnie przywiązują się do ludzi i łatwo się nadpobudzą. Nieleczony lęk prowadzi do destrukcji. Wzbudzony szczeniak może być uroczy, ale silna, uparta 34-kg suczka myśliwska to inna bajka.
Ruch
Kluczowy element opieki. Wytrzymałe goncze dorastają do 58–68 cm w kłębie, 32–39 kg mięśni. Hodowano je do szybkiego biegania. Żadna ilość ruchu nie jest za dużo. Źle znoszą upał, zimno, samotność – nie zostawiaj długo na zewnątrz. Chcą być z rodziną. Długie spacery na krótkiej smyczy – puszczanie psa na wodze sprawia, że staje się uparty. Psy tej rasy bywają niespokojne i neurotyczne. Najlepsze uspokojenie – trzymaj je zajętymi. Bez wystarczającego ruchu nagromadzona energia sprawi, że będą trudne do kontrolowania i treningu.
Komendy
Naucz „siądź” jako pierwszą komendę. Egzekwowanie „siądź” hamuje nadpobudliwość i skakanie. Wimaranery nieprzyzwyczajone do dzieci i seniorów mogą ich zrzucić w nadpobudliwości. Ponowna socjalizacja i dobry trener eliminują to. Rasa chętna i chcąca zadowalać – dobrze przyswaja trening i triki, zwłaszcza z motywacją przysmakami i chwałą. Mogą tracić skupienie w tłoku – trener musi trzymać je w ryzach. Wimaranery bije lub karane zbyt surowo stają się strachliwe i unikają treningu.
Zdrowie
Te psy, nazywane „szarymi duchami”, są narażone na zdmuch – żołądek napełnia się powietrzem, uciskając inne narządy. Stan groźny, śmiertelny w godzinach. Objawy: puchnięty brzuch, wymioty bez treści, duszności, niepokój, płytkie i szybkie oddychanie – natychmiast do weterynarza. Zdmuch unika się: karmienie częściej niż raz dziennie (głód -> pośpiech -> połknięcie powietrza), ograniczenie ruchu przed i po jedzeniu/piciu. Pies powinien jeść spokojnie. Jak u wielu dużych/ciężkich psów, z wiekiem często pojawia się dysplazja biodra. Średnia długość życia: 10–12 lat.
Sukces wimaranera
Wytrenowany i zsocjalizowany wimaraner to przyjazny, zabawowy, czuły pies do ludzi i zwierząt. Spokojny, posłuszny, doskonały stróż. Jeśli nie polujesz – chętnie nauczy nowych umiejętności i trików. Trening boxowy możliwy, ale zbyt długi czas w boxie sprawi, że pies będzie nieszczęśliwy. W porównaniu do innych ras ten pies wymaga więcej czasu i uwagi, najszczęśliwszy, gdy włączony w aktywności. Ze względu na wymagania, może nie być najlepszym wyborem dla nowicjuszy, ale rozkwitnie z bardzo aktywnym, troskliwym towarzyszem.