Shih tzu – towarzyszący pies, chętny do posłuszeństwa
Shih tzu – idealny pies towarzyszący: mała budowa, przyjazna natura. Jedyny cel – zadowolić właściciela. Żwawość i czujność ułatwiają naukę czystości. Metoda musi być spójna i pozytywna. Te same techniki codziennie budują zaufanie i unikają zamieszania.
Możliwości fizjologiczne
Szczeniaki shih tzu nie są w pełni kontrolni fizjologicznie do 3–5 miesiąca. Mózg nie dojrzały – nie kontroluje wszystkich funkcji. Bądź cierpliwy, spodziewaj się wypadków. Konsekwencja = pies wycielony w kilka miesięcy. Nie realne w tydzień. Pies zawsze chce zadowolić.
Samice vs samce
Samice łatwiej uczą się – raz moczą i kapią na wyjściu. Samce moczą w kilku miejscach, oznaczając terytorium. To utrudnia naukę. Samiec zawsze trzyma rezerwę moczu do oznaczania. Nie rozróżnia wnętrza domu od zewnątrz. Kastracja samca pomaga wyeliminować oznaczanie.
Harmonogram
Ustal stałe godziny karmienia, spacerów, pojenia. Trzymaj się – pies wyrobi rutynę.
- Mierz porcje jedzenia, ogranicz smaczki w trakcie nauki.
- Nie zostawiaj jedzenia na wolną wół – utrudnia naukę.
- Ogranicz wodę w nocy – zapobiega wypadkom w legowisku.
Miejsce
Wybierz konkretne miejsce na zewnątrz – zawsze tam. Zapach poprzednich wizyt pobudza do moczenia. Pies szybko zrozumie: to miejsce = toaleta.
W trakcie nauki nie pozwalaj psu chodzić z pokoju do pokoju – zmoczy gdzie stanie. Jeśli nie skorygujesz natychmiast – nie zrozumie, że zrobił źle.
Ram czasowe – największe wyzwanie
Idealna metoda: wyjście co 15 minut. Niemożliwe dla pracujących – pomaga pieszy (dog walker).
Brak pieszego – klatka w nieobecności. Pies nie chce brudzić klatki, jeśli jest dojrzały.
Sygnał: wąchanie podłogi = potrzeba wyjścia. Wezwij psa imieniem, zabierz na zewnątrz.