Psy policyjne stały się kluczowym elementem wielu komend. Potrafią to, czego ludzie nie: wąchać narkotyki, wbijać w szczeliny, doganiać uciekających. Wzmocnią zdolność policji do śledzenia i zatrzymywania. Używane też do rozpraszania niebezpiecznych sytuacji i zastraszania agresorów. Przygotowanie do tych zadań wymaga specyficznego treningu.
Funkcje
Psy policyjne wykrywają narkotyki i bomby, łapią sprawców, śledzą ludzi, chronią partnerów, przeprowadzają poszukiwawczo-ratownicze. Wymagają wysokiej inteligencji, posłuszeństwa i pewnego poziomu naturalnej agresji. Najpopularniejsza rasa: owczarek niemiecki.
Historia
1971 r. – powstanie United States Police Canine Association (USPCA). Lokalne oddziały korzystające z psów poszły w skale narodową, dzieląc wiedzę i doświadczenie. Zjazdy 2x rocznie: wykłady i próby certyfikacyjne. Każdy pies policyjny musi mieć certyfikat USPCA, by jednostka otrzymała finansowanie.
Zachowanie i komendy
Kluczowe: posłuszeństwo i komendy – jak chwycić, zrzucić i puszczyć podejrzanego. Trzy filary: „ciągnij”, „aportuj”, „puszczaj”. Pies biegnie na komendę, chwytuje, zrzuca, a po pojawieniu się policjanta – puszcza. Również wykrywanie narkotyków, ludzi, broni, bombów – intensywny trening węchowy.
Bezpieczeństwo
Psy trafiają w niebezpieczne sytuacje: ostrzał, niebezpieczne zatrzymania, wykrywanie bomb. Uczone rozpoznawać i respektować broń, noże, bomby. Musią bezpiecznie negocjować obecność broni podczas pracy.
Partnerstwo
Relacja pies-przewodnik musi być bardzo silna. Inteligentne, lojalne rasy ciężej pracują dla tych, z kim się związały. Przewodnik zachęcany do udziału w treningu, zabawie, a nawet leżenia z psem – budowanie więzi.