Wielu ludzi chce poświęcić karierę treningowi psów, bo lubią zwierzęta i myślą, że to zabawna metoda na zarobek. To prawda. Ale to też wymaga długich, czasem nudnych godzin pracy. Trening psów wymaga wielu powtórzeń ze zwierzęciem. Wymaga też mnóstwa cierpliwości, zwłaszcza w kontakcie z właścicielami. Efekt końcowy może być jednak bardzo satysfakcjonujący.
Znaczenie
Istnieje bardzo duże popyt na dobrych trenerów psów, bo tyle właścicieli psów w ogóle nie wie, jak współistnieć z kanidą. Bez właściwego treningu psy próbują przejąć domostwo jako „lider stada”. To moment, gdy zaczynają problemy z destrukcyjnym zachowaniem, a czasem nawet agresją. Rola trenera psów jest więc bardzo znacząca. Właściciele, którzy nie potrafią kontrolować psów, czasem decydują się po prostu ich pozbyć. To może skończyć się smutno dla psa, który jest ofiarą. Trener zaczyna pracę od zrozumienia, że musi trenować właściciela, a nie tylko psa.
Typy
Istnieje wiele różnych typów treningu psów. Lista może być dość długa. Właściciel musi najpierw zdecydować, jaki typ treningu chce. Większość trenerów skupia się głównie na podstawowym posłuszeństwie, bo to szuka większość ludności. Ale inne opcje to zaawansowane posłuszeństwo (do konkursów), trening ochronny, agility, a nawet Szukanie i Ratowanie. Dobry, wszechstronny trener powinien potrafić zapewnić wszystkie te typy treningu. Lub powinien umieć skierować klienta do kogoś, kto zajmie się bardziej zaawansowanymi etapami.
Ram czasowe
Nauczanie podstawowego posłuszeństwa, co jest najczęstszą prośbą właścicieli, to wszystko o powtórzeniach. Najlepsi trenerzy insystują, by pies został zabrany od właściciela na minimum 7 dni i zamieszkuje w obozie treningowym. Dzięki temu trener widzi dokładnie, co dzieje się ze zwierzęciem, bez rozpraszaczy z resztą rodziny. Czasem 7 dni nie wystarczy i trener musi poinformować właściciela, że pies musi zostać dłużej. Trener musi poświęcić czas na konsultację z właścicielem i spotkanie z psem (przynajmniej godzinę), by zobaczyć, co się dzieje, i zapewnić właściciela, że ten typ treningu „obozowisko” daje najlepsze rezultaty. Tu przydają się dobre umiejętności komunikacji.
Harmonogram pracy
Godziny i praca trenera są wymagające przy treningu w placówce. Odpowiada za karmienie, podstawową opiekę i, oczywiście, trening posłuszeństwa, więc to praca bez końca, aż pies wróci do domu. Zazwyczaj pierwszy dzień lub dwa spędza się na poznaniu psa i „zaprzyjaźnieniu”. Trener nie osiągnie dużo, jeśli nie zyska zaufania zwierzęcia. Czasem to trwa kilka dni, jeśli pies ma problemy z zaufaniem. W tym czasie trener nie uczy żadnych komend – chce tylko, by pies z nim się splatał. Oprócz podstawowego karmienia, spacerów i zabawy, trener spędza czas z zwierzęciem. To zazwyczaj wzywa 4-5 „sesji” dziennie z psem. Sesje powinny trwać 10-20 minut. W tym punkcie chodzi o głaskanie, dawanie smakołyków i zbliżanie się do psa. To wymaga cierpliwości, ale dzięki takim powtórzeniom efekt końcowy jest bardzo pozytywny.
Properowy trening
Czas i zaangażowanie się nie zmieniają, gdy trener przechodzi do właściwych komend posłuszeństwa. To wciąż 4-5 sesji dziennie treningu, plus opieka i karmienie.
Najlepszy czas na naukę komend to poranek, przed nakarmieniem psa. Wtedy zwierzę jest głodne i zareaguje na oferowane smakołyki jako nagrodę. Można użyć dowolnego smakołyku. Ale najbardziej zalecane to parówki, pokrojone na grubość ok. 5 groszy. Trener wkłada pokrojone parówki do stringa, potem nosi je w pasie biodrowym.
Pierwsza komenda to „siedź”, ze spokojnym, skupionym uwagą. Robi się to, używając smakołyku, by skierować nos psa w górę w stronę trenera, a potem delikatnie pchnąć jego tyłek w dół. Spokojna, skupiona uwaga oznacza, że pies patrzy w górę spokojnie na trenera, nie ruszając z pozycji, aż mu kazano. To robi się komendą zwalniającą: „ok!”. Przy tym trener używa radosnego głosu i podnosi ręce w górę.
Ta komenda zazwyczaj zajmuje dzień lub dwa, by opanować, bo to najnaturalniejsza pozycja dla psa. Gdy pies to opanuje, trener przechodzi do komendy „leż”, która jest najtrudniejsza. Namawia psa do położenia z pozycji siedzenia smakołykiem, delikatnie pychając między łopatkami. Czasem to zajmuje 2-3 dni sesji z tą komendą, bo niektóre psy po prostu tego nie lubią. Dlatego, że to pozycja podległa. Znowu, pies uczy się nie opuszczać pozycji, aż trener da zwolnienie: „ok!”.
Po opanowaniu „siedź” ze skupioną uwagą i „leż”, trener uczy psa, jak chodzić ładnie na smyczy bez ciągnięcia. Robi się to, używając łańcucha zaciskowego lub obroży kolczatej, i dając psu fermowe „pociągnięcie” smyczą, gdy zaczyna ciągnąć. Werbalna komenda to „luźno”. Jeśli trener zmienia kierunek, pies też powinien, bez oporu i ciągnięcia. Trening psy o wysokiej energii do tego może być męczący i potrwać wiele sesji i dni. Trenerka musi utrzymać się w dobrej formie fizycznej, bo prowadzenie większych psów, które ciągają, obciąża górne partie ciała.
Ta sama technika służy do nauki, by pies nie skakał na ludzi. Tu trener musi wpleść drugą osobę. Ta osoba woła psa, a gdy on biegnie i próbuje skoczyć, ona daje fermne „pociągnięcie” obrożą i mówi bardzo fermo: „zest!”.
Wszystkie powyższe komendy powinny być ćwiczone w każdej sesji, każdego dnia treningu. Powtórzenie to klucz do całego procesu.
W tym czasie komunikacja z właścicielem jest też bardzo ważna. Trening właściciela jest trudniejszy niż trening psa! Dlatego dyskusje z nimi na co dzień o postępach psa i problemach pomogą, gdy przyjdzie czas na złączenie pupila z właścicielem. Trener nie powinien pozwalać właścicielowi odwiedzać psa w trakcie treningu „obozowiska”. To dezorientowałoby zwierzę i cofnąłoby proces treningu o kilka dni.
Rezultaty
Gdy trener czuje, że pies jest gotowy do wyjścia do domu, powinien umówić się na sesję trwającą co najmniej godzinę z właścicielem, by wyjaśnić trening, a potem pokazać, czego pies się nauczył. Kluczem jest pewność, że właściciel przenosi trening z powrotem do domowego środowiska psa. Trener musi być bardzo bezpośredni w tym i upewnić się, że właściciel w pełni rozumie, co musi robić dalej. Telefoniczne follow-upy są bardzo ważne, cotygodniowo, by sprawdzić, czy pies się aklimatyzuje w domu i wciąż posłuszuje komendom.
Trener powinien też być gotowy odwiedzić dom właściciela, jeśli nie potrafi on sprawić, by pies „przeniósł” to, czego się nauczył, do środowiska domowego. Zazwyczaj to wina właściciela. Trener powinien to obsłużyć miło, ale fermo, by osiągnąć ostateczny cel: spokojne, pokojowe i szczęśliwe współistnienie w domu między człowiekiem a psem.