Historia obcinania uszu u psów

Często stosowane u psów strażniczych i jako wymóg kosmiczny w pewnych rasach wystawowych, obcinanie uszu to procedura, w której rozmiar uszu psa jest znacznie zmniejszany chirurgicznie, by zapobiec ich wiszeniu.

Wczesne zastosowanie

• Według artykułu z 2003 r. Amy L. Broughton opublikowanego przez Michigan State University College of Law, starożytni Rzymanie wierzyli, że obcinanie uszu i ogonów zapobiega wściekliźnie.

Cechy nabyte

• W średniowieczu i do końca XVIII w. wielu ludzi wierzyło, że obcinając ogon i uszy psa, jego potomstwo urodzi się z tymi cechami, pisze Broughton. Było to zgodne z teorią Lamarcka o cechach nabytych, przedbieżnikiem teorii ewolucji Darwina.

Urazy w pracy

• Psy z długimi ogonami lub wiszącymi uszami używane do polowania, walki lub pasterstwa były uważane za bardziej narażone na urazy, pisze Robert K. Wansbrough, którego artykuł o obcinaniu opublikowano w Australian Veterinary Journal w 1996 r. Uszy obciano, by zmniejszyć wrażliwość psa walki lub myśliwskiego.

Wystawy psów

• Według pracy Alice Crook, hostowanej przez World Small Animal Veterinary Association, wystawy psów nie mogą dopuścić zwierząt z obciętymi uszami do konkurencji w Wielkiej Brytanii na podstawie regulaminu Kennel Club z 1898 r. W USA standardy wciąż zachęcają – a czasem wymagają – by pewne rasy miały obcięte uszy, by mogły być wystawiane.

Debata

• W późnych latach 90. rozgorzała debata, czy obcinanie jest okrutne, czy tylko procedurą kosmetyczną, której pies nie zauważy. American Veterinary Medical Association wydało oświadczenie w 1999 r., że weterynarze mają obowiązek informować opiekunów o ryzykach związanych z procedurą.