Przepisy nakazujące zbieranie kitu psiego („ustawy o kacu”) istnieją w wielu jurysdykcjach. Nie chodzi tylko o estetykę – to kwestia zdrowia publicznego i cywilnoprawnej odpowiedzialności.
Dlaczego to problem
- Kac to nośnik: taśmiak, salmonella, E. coli – zagrożenie dla ludzi i zwierząt.
- Deszcz płynie kac do rynien -> rzeki/jeziora bez oczyszczania -> degradacja wód.
- Nawet bez chorób: nieprzyjemności, zapach, ryzyko wtopienia.
Mandaty
- Nowy Jork (pierwsze prawo, 1978 r.): do 250 USD za naruszenie.
- Wiele miast/gmin ma swoje taryfy. Parksy prywatne, kluby – własne regulaminy i kary.
Pozewy cywilne – nawet bez przepisów
Jeśli pies robi potrzebę na cudzej gruncie i wyrządzi szkodę (np. zanieczyszczy studnię), właściciel ponosi odpowiedzialność cywilną – odszkodowanie za utratę użytku wody, naprawę itp.
Własny ogródek – też ryzyko
Prawo nie zabrania kaca we własnym ogrodzie, ale sąsiedzi mogą pozwać o naruszenie dóbr osobistych (zapach, muchy, estetyka). Sądy uznają prawo do życia w środowisku wolnym od uciążliwych zapachów. Skrajne przypadki = odpowiedzialność osobista.
Umowy najmu / wspólnoty mieszkaniowe
Umowa najmu lub regulamin wspólnoty może nakładać karę umowną za niezbieranie kitu, a w skrajnych przypadkach – rozwiązanie najmu. Podpisując umowę, akceptujesz te zasady.
Wniosek: zawsze miej przy sobie worki. To kwestia kultury, prawa i bezpieczeństwa.