Podczas popołudniowego wędrówki ty lub Twój pupil mogliście zebrać niechcianą towarzystwo. Kleszcze są mistrzami zasadzki – czekają w trawie, liściach lub krzakach, by podskoczyć na przejazd do posiłku. Spadają, gdy się najadą, ani razu nie mówiąc „dziękuję”.
Kleszcz na psie
Kleszcz to dość uporczywy mały stworzenie, szukający potencjalnych gospodarzów, wyczuwając ciepło ciała, wibracje i wilgoć, a także oddech i zapach ciała. Doskonale dobiera odpowiednie miejsce, by się przyczepić do gospodarza, np. na końcówkach krzaków i traw na często chodzonej ścieżce. Wbrew powszechnemu przekonaniu kleszcz nie potrafi latać ani skakać, więc czeka w pozycji zwanej „questingiem”. Kleszcz w tej pozycji trzyma się wybranego miejsca trzeczą i czwartą parą nóg; pierwsza para nóg jest wyciągnięta, czekając na przejazd. Gdy pies przemiera obok i dotknie liść lub trawkę z kleszczem, ten szybko wspina się na nowego gospodarza. Jeśli mu się podoba miejsce, kleszcz szybko się przyczepia; jeśli nie – błąka się, szukając miejsca z cieńszą skórą, np. ucha.
Żywot niechcianego gościa
Pełny cykl życia klescza obejmuje jajko, szóstonożną larwę, ośmionóżną nimfę i dorosłego osobnika. Kleszcz musi się karmić – czyli pić krew – na każdym etapie, by przetrwać i przejść do następnego. Może to zająć od dwóch miesięcy do trzech lat, a wiele kleszczy ginie, bo nie находят gospodarza na kolejne karmienie. Niektóre gatunki przechodzą kilka stadiów nimfy zanim dorosną. Większość kleszczy preferuje innego gospodarza na każdym etapie życia.
Dwa pierwsze stadia
Pierwsze karmienie jako szóstonożna larwa zazwyczaj zachodzi pod koniec lata. Typowymi gospodarzami na tym etapie są wiewiórki, myszy i ptaki – to tutaj kleszcze często zarazają się chorobami, np. boreliozą. Po kilku dniach karmienia spada z gospodarza, wraca na grunt i przechodzi w nimfę. Gdy linienie się skończy i kleszcz jest gotowy do karmienia, szuka większego gospodarza, np. szopu, i znów zaprasza się na posiłek. Nimfy są nieaktywne zimą i karmią się wiosną.
Ostatnia wieczerza
Ostatnia transformacja zaczyna się, gdy nimfa spada ze drugiego gospodarza i linieje w dorosłego klescza latem. Na trzecim posiłku kleszcz szuka większego gospodarza – sarny, psa lub nawet człowieka. Gdy skończy jeść, spada z gospodarza i spędza jesień parząc się. Jeśli to samiec – umiera; jeśli samica – przeżywa zimę, by wiosną złożyć jajka.
Sprawdzanie psa pod kątem kleszczy
Zamiast czekać, aż kleszcz sam spadnie, poświęć chwilę na sprawdzenie psa po spacerze po trawiastej,olistnej lub leśnej okolicy. Powoli przesuwaj palcami po całym ciele, sprawdzając pęcherzyki i obrzęki. Nie zapomnij o przestrzeni między palcami, uszach, wokół foczu i pod pachami. Jeśli znajdziesz kleszcz, usunięcie go jest proste. Zakładając rękawiczki i używając pęsety, chwyć kleszcz jak najbliżej skóry psa, nie ściskając pupila. Delikatnie pociągnij kleszcz prosto na zewnątrz, upewniając się, że usunąłeś go całego – resztki mogą wywołać infekcję. Warto zachować kleszcz w małej buteleczce z alkoholem izopropylowym – jeśli pies pokaże objawy chorób przenoszonych przez kleszcze, martwy kleszcz pomoże weterynarzowi w diagnozie.