Trening psa: ryczenie i gryzienie

Agresja to jeden ze sposobów, jak pies komunikuje swoje uczucia, najczęściej wywołana poczuciem zagrożenia. Choć to zachowanie jest całkowicie naturalne i konieczne dla psów w naturze, w domu może powodować poważne problemy, zwłaszcza z dziećmi, które mniej potrafią czytać sygnały psa. Ważne jest rozpoznawanie agresywnego zachowania tak wcześnie, jak to możliwe, by zapobiec jego eskalacji poza kontrolą.

Zachowanie

Psy okazują agresję w wielu sposób, tworząc skalę stopniowo skrajniejszych zachowań. Ludzie myślą, że agresja to problem tylko gdy pies gryzie, ale to tylko część sekwencji. Inne czynności to:
1. Sztywne ciało
2. Groźne szczekanie
3. Wskok do przodu bez kontaktu
4. Chwytanie bez siły
5. Pies „boksui” nosem
6. Ryczenie
7. Odsłanianie zębów
8. Ryczenie i odsłanianie zębów jednocześnie
9. Snucie
10. Delikatne szcztypanie bez śladu
11. Ugryzienie przerywające skórę
12. Ugryzienie powodujące siniak
13. Ugryzienie zostawiające rany przebite
14. Kilka ugryzień po sobie
15. Ugryzienie i trząsnięcie

Przyczyny

Ważny pierwszy krok do powstrzymania agresji to ustalenie przyczyny. Jest wiele przyczyn agresji, każda wymaga nieco innego podejścia, by nie pogorszyć psa. Powody: ochronność, strach, pociąg polowy, ból, posesyjność, terytorialność. Ważne też: kto był ofiarą, gdzie i kiedy się wydarzyło, co było przed zachowaniem i co je zatrzymało.

Przyczyny medyczne

Zagraj agresywnego psa do weterynarza. Jeśli wcześniej przyjazny pies nagle staje się agresywny, może to być przez infekcję lub coś innego powodującego ból. Pełne badanie fizykalne ujawni ewentualne problemy medyczne wpływające na zachowanie. Jeśli to nie pomoże, następny krok to pomoc behawiorysty lub trenera psiego.

Pomoc profesjonalna

Agresja może być tak trudna do zdiagnozowania i wyleczenia, że dobrze chcący właściciel może pogorszyć problem. Profesjonalny behawiorysta psa opracuje plan działania dopasowany do temperamtentu psa i Twojego stylu życia. Pomoże wykonać plan, obserwować rozwój psa i dokonywać korekt. To on najlepiej zdecyduje, czy pies stwarza zbyt duże ryzyko dla właścicieli lub jest tak nieszczęśliwy, że eutauznazja może być najlepszą opcją.