Gonienie ogona – typowe u szczeniaków (gdy ogon widoczny w polu widzenia). Okazjonalne = norma. Częste u dorosłego psa = sygnał problemu.
Nuda i błędna diagnoza
Często przypisuje się nudzie. Raport Uniw. Saskatchewan: to błąd – pies po prostu potrzebuje ruchu aerobicznego.
Inne przyczyny behawioralne
Pies chce uwagi. Śmiech właściciela = nagroda. Pies uczy się: gonię ogon -> uwaga/śmiech. Lęk też może być przyczyną.
Problemy neurologiczne i dyskomfort fizyczny
Silne gonienie = epilepsja psychomotoryczna. Pchły na końcu ogona, podrażnienia okołoodbytowe. Pies świadomy bólu -> goni ten obszar. Weterynarz = leczenie bólu = znikanie zachowania.
Wskazówki (The Dog Academy)
- Nie reaguj specjalnie, gdy pies goni ogon.
- Zwiększ dawkę ruchu i czasu z psem.
- Daj zabawki interaktywne, kości – zajętość.
Zrozumienie przyczyny to połowa sukcesu w eliminacji zachowania.