Opowiadanie Ernesta Hemmingwaya „Wzgórza jak białe słonie” (1927) to przykład prozy modernistycznej dzięki kluczowym cechom:
Fragmentaryzm i aluzje: Narracja jest ułamana, odzwierciedlając stan umysłu bohaterki. Dialog przerywa opis, tworząc eliptyczny przepływ. Hemmingway aluduje do aborcji, nie nazywając jej wprost.
Prąd świadomości: Opowieść uchwyta myśli i emocje postaci stojących przed wyborem.
Symbolika i imagineria: Tytuł sugeruje ambiwalentność. Powtarzający się motyw pociągu symbolizuje ruch, zmianę, ucieczkę.
Brak rozstrzygnięcia: Konflikt pozostaje nierozwiązany, odbierając realne, złożone wybory bez jasnych skutków.
Skupienie na wnętrzu: Historia bada stany psychiczne, strachy, konflikty, a nie zdarzenia zewnętrzne.
Minimalistyczna proza: Zwięzły, precyzyjny język pozbawiony zbędnych ozdób nadaje tematom i emocjom większy impakt.
Subtekst i ironia: Znaczenia ukryte pod powierzchnią dodają głębi i złożoności.
Ogólnie opowieść wyzwala tradycyjne opowiadanie i odzwierciedla nowoczesne niepewności ludzkiego istnienia.