To przykład uwarunkowania klasycznego. Jedzenie to bodziec nie-uwarunkowany, ślinienie – reakcja nie-uwarunkowana, a dzwonek zaczyna jako bodziec neutralny.
Po wielokrojnym sparowaniu dzwonek staje się bodźcem uwarunkowanym, który wywołuje ślinienie jako reakcję uwarunkowaną, nawet bez jedzenia. To odzwierciedla słynne eksperymenty Pawłowa z psami.