Felis margarita, czyli koty piaszczyste, to dzikie koty żyjące w pustynnych rejonach Afryki Północnej i Azji. Istnieje sześć podgatunków z wariacjami wyglądu i zachowania zależnymi od regionu. Ale istnieje kilka cech wspólnych dla wszystkich podgatunków, większość dotycząca ich zdolności do ukrywania obecności przed drapieżnikami i innymi zwierzętami. Należą do nich: chodzenie po piasku bez zostawiania śladów, instynkt zamykania oczu i kucia nisko, gdy światło jest na nich skierowane, by nie odbijało go z powrotem jak większość kotów, oraz kolorystyczna maska pozwalająca im się wtopić w otoczenie.
Rozmnażanie
Koty piaszczyste rozmnażają się do dwóch razy rocznie, rodząc mioty szczeniaków wiosną w marcu i kwietniu oraz jesienią w październiku. Zależnie od podgatunku, mogą mieć do ośmiu szczeniaków w micie, choć średnia to od dwóch do czterech. Ciąża trwa 59–63 dni.
Noworodki
Gdy się rodzą, szczeniaki kota piaszczystego są ślepe i bezradne i muszą być opiekowane przez matki. Są maleńkie, ważą 40–55 g i żyją z diety mleka matki. Pod koniec drugiego tygodnia życia otworzą oczy. Pod koniec trzeciego tygodnia zaczynają chodzić, a pod koniec piątego tygodnia zaczynają jeść pokarm stały.
Dojrzałość
Szczeniaki kota piaszczystego dojrzewają szybko i potrafią przetrwać niezależnie od matek w wieku 6–8 miesięcy, choć niektóre podgatunki dojrzewają szybciej i są samodzielne już w 3–4 miesiące. Może upłynąć prawie rok, zanim osiągną dojrzałość płciową i zaczną się rozmnażać. Przeciętna długość życia kota piaszczystego to ok. 13 lat.
Wpływ regionu
Główna różnica między podgatunkami kota piaszczystego i ich cyklem rozmnażania opiera się na środowisku, z którego pochodzą. Te żyjące w Saharze rozmnażają się wcześnie w roku, zazwyczaj od stycznia do kwietnia, podczas gdy te w Turkmenistanie zaczynają sezon rozmnażania w kwietniu. Koty piaszczyste z rejonów Pakistanu trzymają się jesiennego sezonu, trwającego wrzesień–październik.