Ponad 2500 gatunków patyczaków na świecie. Większość w subtropikalnych/tropikalnych klimatach, wilgotność średnia/wysoka. Jedzą podobne rośliny – głównie ciernistrzewy. Dlatego klatka dla każdego gatunku ma wspólne cechy: rozmiar, ogrzewanie. Niektóre aspekty muszą pasować do konkretnego gatunku: rośliny pokarmowe, wilgotność.
Wysokość klatki
Wszystkie patyczaki wiszą z roślin przy linku – klatka musi być wystarczająco wysoka. Wspinają się, rzadko na ziemi – wysokość ważniejsza niż szerokość. Min. 3x długość dorosłego osobnika. Jeśli więcej niż jeden – przestrzeń dla wszystkich do ruchu i jedzenia. Młodzie (nimfy) przy gęstości zjadają sobie kończyny – nie zawsze odrastają.
Temperatura
20–30°C. Gatunki tropikalne (np. Tiaratum) – górna granica, indyjski patyczak – dolna. Stała temperatura pokoju najłatwiejsza. Można matę grzewczą na zewnątrz bocznej ściany (nie kontakt z owadami). Światło symulujące dobę – też grzeje, ale poza zasięgiem. Mała moc, by nie przegrzać.
Wilgotność
Największa różnica między gatunkami. Epidares nolimentangere – ~80%, Carausius morosus – ~40%. Aby uniknąć pleśni: wentylacja + utrzymywanie wilgoci. Wysoka wilgotność: klatka ze ścianami i podłogą pełnymi, otwór górny z siatką. Niska: mniej ścian pełnych, więcej siatki. Codzienne lekkie opryskiwanie. Patyczaki piją krople z roślin.
Rośliny pokarmowe
Większość: ciernistrzewy. Indyjski: też bluszcz. Olbrzymi kolczasty: dąb, eukaliptus, głóg. Sprawdź konkretny gatunek. Stała dostępność rośliny. Duży kubek/dzbanek z wodą jako podstawa – symulacja drzewa. Jedzą cały dzień – codzienna wymiana, gdy roślina zaschnie.