Handel futrem
Przez wieki futro szynszyli uważano za luksus – niesamowicie miękkie i gładkie. Inkaży robili z niego koce. Po podboju Imperium Inków Europęjczycy zaczęli eksploatować szynszyli na futro. Eksport do Europy w końcu XVIII w., produkcja szat. Kiedyś żyły w Chile, Boliwii, Argentynie, Peru – dzisiaj głównie w Andach w Chile.
Cechy futra
Szynszyl: do 30 cm długości, 18–35 oz wagi. Ciało pokryte ultramiękkim futrem 2,5+ cm. Najwięcej sierści na cm² spośród naziemnych zwierząt. Zazwyczaj gęste, bursztynowo-szare, czasem brązowoszare z czarnymi oznakami. Ogon puszysty. Brzuch żółtawobiały. Nigdy nie chwyć za końcówkę ogona, kończynę czy kark – stres/uraz = wyrwanie sierści (fur slip).
Gatunki
Dwa główne gatunki: Chinchilla brevicaudata i Chinchilla lanigera. Brevicaudata: mocniej opuszony, masywniejsze ciało, krótsze uszy, grubszy kark, futro jasnoszare z rumiancem. Lanigera: szczuplejsza, węższy kark, dłuższy ogon, spiczaste twarze, wydłużone uszy, futro średnio do ciemnoszare z błękitnym poświtem. Domowe szynszyle to zazwyczaj lanigera.
Pielęgnacja
Szynszyle są czyste, nie pachną. Gęste futro zapobiega pchłom i pluskom. Usuwają wilgoć i tłuszcz kąpielami w piasku (drobno mielony, ze sklepów zoologicznych). Częste czesanie grzbietem futra zapobiega filcowaniu. Liniąca się cały rok, intensywniej wiosną i latem.