Salamandra to płaz o wilgotnej, gładkiej skórze i długim ogonie. Małe, wąskie głowy, małe oczy. Muszą zostać chłodne i wilgotne – blisko wody lub w norach podziemnych. Kilkadziesiąt gatunków na świecie, kilka tylko w Europie.
Salamandra plamista (Fire Salamander)
Jedna z największych i najpopularniejszych w Europie, podgatunek salamandry alpejskiej. 12–30 cm, ciemna, dwa żółto-czerwone pasy/plamy/skrzypy. Nocne, ale po chłodnym deszczu w dzień. Europa: Skandynawia, Brytyjskie Wyspy, prawie wszystkie kraje na zachód od Morza Czarnego. Uwaga: długą gruczołową truciznę wzdłuż ciała.
Salamandra alpejska (Alpine Salamander)
Podobna do plamistej. Ciemna, zazwyczaj czarna. Aktywność zależy od pogody. Zimuje, nie wychodzi w upalne dni. Żeruje owadami, pajęczakami, ślimakami, dżdżownicami. Nazwa: wysokie góry, lasy alpejskie w Europie. Trująca skóra, udaje złamanie szyi w obronie.
Salamandra potokowa sardyńska (Sardinian Brook Salamander)
Zielonkawoszara, ciemne plamki na grzbiecie. Biegnące/stojące wody w lasach/jaskiniach. Legą jaja, larwy w wodzie. Tylko Sardynia (Włochy), wschód wyspy. Populacje maleją – gatunek zagrożony.
Salamandra plamista północna (Northern Speckled Salamander)
Też tylko Włochy – Apeniny/pogórza. Ciekawe: tylko samice wodne część roku; inne biegną po lasach z gęstym, wilgotnym podrostem. Mała: 3–9 cm. Ciemnobrązowa/czarna, jasnoczerwony brzuch, białe plamy. Jak inne europejskie – dżdżownice, ślimaki.