W afrykańskim podkontynencie występują trzy typy cebr: cebra płaskowyżna (Burchella), cebra Grevya i cebra górska. Wszystkie to osobne gatunki o różnych cechach i zachowaniach. Cebry Grevya są najłatwiejsze do dressury i udomowienia.
Cebry płaskowyżne (Burchella)
Cebry płaskowyżne, zwane też pospolitymi, są najliczniejsze – ok. 750 tys. migruje między Tanzanią a Kenią (Defenders of Wildlife). Samce prowadzą małe grupy rodzinne (harem 5–6 samic), tworzone, gdy samiec pokuszy samicę z innego harem. Młode samce bez harem tworzą stada, aż założyć własne. Samce wyzwalają się na walkę o harem, gryząc szyje, uszy i nogi, choć samce bez harem są generalnie pasywni. Cebry płaskowyżne szczekają, by komunikować się.
Cebry Grevya
Największy gatunek cebry, jednocześnie najrzadszy – Kenya Wildlife Service zgłosił 2623 osobniki w północnej Kenii (2008). Zbierają się w czasem ogromnych, otwartych stad. Są terytorialne: samce (bez harem) często znakują terytorium. Wyzwalają się na walkę o dominację terytorialną: gryzą, kopią, zapadają, rycze głośno. Próbują parzyć się z samicami wchodzącymi na ich terytorium.
Cebry górskie
Głównie Afryka Południowa i Namibia. Rzadkie – poniżej 700 osobników (2010, Defenders of Wildlife). Nieterytorialne, małe stada, zachowanie podobne do cebry płaskowyżnej, ale cebry górskie doskonale wspinają się.