Dziadek nizinny – niezrozumiane stworzenia
Stworzenia znane jako "dziadek nizinny" (lub "pra-dziadek nizinny", "koszarze") są źle rozumiane przez kilka powtarzanych mitów. Mity: że to pająki i że są jadowite – ani jedno, ani drugie nie jest prawdą.
Opis
Dziadkowie nizinni mają małe, tabletkowate ciała i 8 nóg. Nogi, od których mają nazwę, są bardzo długie, cienkie i elastyczne, choć niektóre gatunki mają nogi krótkie. Mają tylko jedną parę oczu, a trójszczelne narzędy jadalne działają jak szczęki.
Mit 1: To pająki
Często nazywane pająkami, ale choć są im podobne, nie są pająkami. Należą do gromady Pajęczaki (Arachnida), ale do rzędu Koszarze (Opiliones) – bliżej kleszczy niż pająków. Nie mają gruczołów jedwabnych, nie tką pajęczyn. Nie rozpuszczają pokarmu jadem jak pająki.
Nawyki żywieniowe
Zależą od gatunku. Większość to zbieracze wychodzące nocą, jedzące rozkładające się resztki roślin i zwierząt narzędemi. Czasem drapieżne – żywe bezkręgowce, inne piją soki z roślin.
Mit 2: Silny jad
Wielu uważa, że dziadkowie nizinni są silnie jadowiti i się ich boi. Fakt: nie są jadowite to tylko mit. Nie mają gruczołów jadowych, nie produkują jadu. Inny mit: są jadowite, ale zęby za krótkie by ugryźć człowieka; jednak żaden znany gatunek nie ma kłów i nie potrafią ugryźć ludzi. Nie są niebezpieczne i nie należy ich bać.
Siedlisko
Najczęściej w wilgotnych miejscach pod kamieniami lub upadłymi kłaczkami. Nie przebywają na jawie, dlatego rzadko się je widzi, ale najwięcej ich jest jesienią.