Baylisascaris procyonis (B. procyonis) to jelitowy pasożyt znaleziony u szopli. Pasożyt szopla, jak potocznie się go nazywa, może zainfekować ludzi oraz inne gatunki. Dorośli pasożyty zładają jaja w jelitach szopla, a jaja są wydalane z kalem szopla. Po uwolnieniu, jaja stają się zaraźliwe po dwóch do czterech tygodniach. Jaja nie są wrażliwe na zmiany w środowisku i mogą pozostawać żywe przez lata.
Informacje ogólne
Pasożyt szopla jest bardzo powszechny w populacji szopli; szacuje się, że aż 70–90% populacji szopli jest zainfekowanych. Zainfekowane szopla znaleziono w całych Stanach Zjednoczonych.
Szopla zarażają się pasożytem przez połkanie jaj podczas poszukiwania pożywienia, czy też pielęgnacji, oraz przez zjedzenie zainfekowanych gryzoni, ptaków lub krolików. Gdy jaja zostają połknięte, larwy wylęgują i przyczepiają się do ścian jelit szopla. Gdy larwy dojrzewają w dorosłe pasożyty, są w stanie uwalniać miliony jaj, które są następnie wydalane z organizmem w kale szopla. Pasożyty szopla znaleziono u ponad 90 różnych zwierząt dziczych i domowych. Śmiertelne epidemie chorób układu nerwowego centralnego spowodowane przez B. procyonis zostały udokumentowane w zoo, na farmach i w placówkach badawczych.
B. procyonis u ludzi
Centra do Kontroli i Zapobiegania Chorobom (CDC) wymieniły B. procyonis jako Chorobę Zakaźną Wypadającą (Emerging Infectious Disease) i uznali to za przyczynę poważnego lub śmiertelnego larwowego migrans (larwa robaka, zazwyczaj nicienia, która wędruje w tkankach gospodarza, ale nie rozwija się do stadium dorosłego) u ludzi i zwierząt. Mimo że udokumentowano tylko kilka przypadków u ludzi, lekarze w CDC uważają, że to zakażenie jest rutynowo błędnie diagnozowane i że rzeczywista liczba zakażeń może być znacznie wyższa. Mniej niż 25 przypadków zgłoszono od 2003 roku; pięć z tych przypadków skończyło się śmiercią.
Ludzie narażeni na kal szopla są narażeni na zakażenie B. procyonis; małe dzieci są w zwiększonym ryzyku, bo mają nawyk wkładania przedmiotów i palców do ust. Gdy jaja zostają połknięte przez ludzi, jaja wylęgują i zaczynają wędrować po ciele. Larwa może dostać się do rdzenia kręgowego, mózgu, oczu lub innych narządów. Ciężkość objawów wprost koreluje z liczbą połkniętych jaj; mniej połkniętych jaj oznacza mniej objawów. Może minąć do tygodnia lub więcej po narażeniu na B. procyonis, zanim objawy się pojawią.
Objawy
Objawy zakażenia B. procyonis mogą obejmować nudności, zmęczenie, utratę kontroli nad mięśniami, powiększenie wątroby, niekoordynowany ruch, obojętność wobec ludzi i otoczenia, komę i oślepienie.
Diagnoza
Zakażenie B. procyonis jest trudne do zdiagnozowania u ludzi i jest rutynowo błędnie diagnozowane według CDC. Mimo że badania krwi mogą pomóc ustalić, czy pasożyt jest obecny, są one nie-specyficzne i nie mogą z pewnością potwierdzić, że zakażenie to faktycznie B. procyonis. Biopsje tkanki mogą być pomocne w ustaleniu zakażenia, jednak uzyskanie tych biopsji jest trudne i może wymagać inwazyjnych zabiegów chirurgicznych. Badanie tkanki ocznej to najlepsza metoda wykrywania, jeśli obecne są wędrujące larwy lub zmiany. Istnieje specyficzny test serologiczny do wykrycia obecności B. procyonis, jednak nie jest on powszechnie stosowany ani dostępny. Często zakażenie B. procyonis diagnozuje się po wykluczeniu innych infekcji.
Leczenie
Nie ma specyficznego leczenia dla ludzi zainfekowanych pasożytem szopla. Lasery były stosowane z sukcesem w oku, ale uszkodzenia spowodowane zakażeniem są nieodwracalne. Nawet jeśli znajdzie się leczenie, uszkodzenia spowodowane przez pasożyta szopla są stałe.
Profilaktyka / Rozwiązanie
Szopla wybierają obszar do użytku jako latryny (toaleta) i używają go regularnie. Ponieważ upływ dwóch do czterech tygodni jest potrzebny, by jaja w kale stały się zaraźliwe, rutynowe czyszczenie podejrzanych latryn powinno odbywać się codziennie. Przy czyszczeniu obszarów, które mogły zostać zanieczyszczone kalem szopla, takich jak siennice, kominki i strychy, używaj rękawiczek jednorazowych i maski anty-pyłowej. Usunięty materiał musi zostać spalone, a odzież zdezynfekowana. Pamiętaj, jaja mogą żyć latami w środowisku i są odporne na dezynfektanty.