Ogon pomeranii jest zazwyczaj wysoko osadzony i noszony lekko przodem nad grzbiet, z końcówką skierowaną w dół. Niektórzy pomeranie mają naturalny zakręt lub haczyk na końcu, czasem nazywany „ogonem wiewiórki”. Choć nie jest to rzadkie, nie jest to cecha standardu rasy i nie jest considerowane jako wada.