Strata i fragmentacja siedliska
Ryś kanadyjski zamieszkuje głównie lasy borealne z gęstymi drzewostanami iglastymi. Wycinka drzew, rolnictwo i rozwój miejski zmniejszyły i podzieliły odpowiednie siedlisko dla rysi oraz jej głównej ofiary – zającza białonurek.
Zmiany klimatyczne
Wzrost temperatur i zmieniające się opady wpływają na rozmieszczenie i liczebność zajączy białonurek. Zmieniające się warunki śnieżne obniżają skuteczność polowania i czynią rysie bardziej wrażliwą na drapieżników oraz śmiertelność wywołaną przez człowieka.
Pułapkowanie i polowanie
Choć nie jest to obecnie główne zagrożenie, historyczne pułapkowanie i polowanie przyczyniły się do dawnych spadków liczebności. Nielegalne polowanie i pułapkowanie nadal stanowią lokalne zagrożenie w niektórych regionach.
Ograniczona różnorodność genetyczna
Wąskie gardła populacyjne i izolacja genetyczna wynikające z fragmentacji siedliska i prześladowań zmniejszyły różnorodność genetyczną. Może to zwiększać podatność na choroby, obniżać sukces rozrodczy i reduktować zdolność adaptacji.
Interakcje z drapieżnikami i konkurencja
Rysie konkurują z wilkami, kojotami i innymi dużymi drapieżnikami o zajączy białonurek. Te interakcje mogą zmniejszać dostępność ofiar i zwiększać ryzyko kontuzji lub śmierci.
Choroby
Rysie są podatne na choroby i pasożyty, takie jak tularemia, panleukopenia kota, pchły, kleszcze i taśmice, które mogą powodować poważne problemy zdrowotne i spady populacyjne.
Ograniczona dyspersja
Dorosłe rysie zależą od określonych typów siedlisk i mają ograniczone zdolności dyspersji. To utrudnia wymianę genetyczną między subpopulacjami i spowalnia odbudowę lokalnych spadków liczebności.
Ochrona rysia często wymaga podejść współpracy, by radzić sobie z wieloma, nakładającymi się zagrożeniami na całym ареale występowania gatunku.