Lisy rudy mają kilka mechanizmów regulacji temperatury ciała i adaptacji do środowiska:
Izolacja ciała
Gęste futro z dwiema warstwami: gęste podszczep i dłuższe włosy zewnętrzne. To izolacja zatrzymująca ciepło w mroźne dni.
Wazokonstrykcyja i wazodylataacja
Lisy kontrolują przepływ krwi do różnych części ciała. Na zimie kurczą naczynia przy skórze, ogranicząc utratę ciepła. Na upał rozszerzają naczynia, by oddać nadmiar ciepła.
Jadkanie (panting)
Kluczowy mechanizm termoregulacji. Przy jadkaniu wzmożona częstość oddechowa powoduje chłodzenie parowe – para z języka i pyszczyka obniża temperaturę ciała.
Wymiana ciepła
W upały lisy kładą w cieniu, by ograniczyć pochłanianie ciepła. Szukają schronienia w norach przy skrajnych pogodach. Na zimę mogą leżeć na słońcu, by się ogrzać.
Adaptacje behawioralne
W upały ograniczają aktywność i odpoczywają, by nie produkuować ciepła. W chłodniejsze czasy zwiększają ruch, by wyprodukować ciepło.
Ogon jako termoregulator
Pusysty ogon to dodatkowa warstwa izolacji. Lis może owiąć ogonem ciało, by zatrzymać ciepło, albo użyć go jako tarczy przed wiatrem i deszczem.
Te adaptacje fizjologiczne i behawioralne pozwalają lisom rudym utrzymać stałą temperaturę ciała w zróżnicowanych siedliskach.