Rozmnażanie bobrów to proces parzenia i wychowywania potomstwa przez te duże, półwodne gryzonie, słynące z budowy tam i nór. Bobry są monogamiczne i zazwyczaj zostają w parze na całe życie.
Sezon parzenia zależy od regionu, ale zazwyczaj przypada na późną zimę lub wczesną wiosnę.
Zachowanie parzenia
W sezonie parzenia samce aktywnie szukają gotowych samic. Wokalizują, oznaczają terytorium gruczołami zapachowymi, pływają wokół, by przyciągnąć partnerki. Gdy samiec znajdzie gotową samicę, zachodzą tryby towarzyskie: wzajemne czesanie, wspólne pływanie, wokalizacje.
Okres ciąży
Po udanym parzeniu samica przechodzi ciążę trwającą ok. 3 miesiące (105–115 dni). W tym czasie przygotowuje specjalną komorę rodziczą w norze lub norze, wyścielając miękkimi materiałami: trawami, liśćmi, gałązkami.
Wielkość miotu
Miot bobra to zazwyczaj 2–4 młode, choć może sięgać 1–7. Noworodki są altrycjalne: ślepe, łysie, w pełni zależne od rodziców.
Opieka i rozwój
Samica karmi młode w norze. Obaj rodzice dzielą opiekę, przynosząc jedzenie i chroniąc potomstwo. Młode szybko rosną i po kilku tygodniach wychodzą z nory. Uczą się pływania i poszukiwania pożywienia przez obserwację i naśladowanie rodziców.
Tworzenie kolonii
Młode zostają z rodzicami i rodzeństwem do dojrzałości płciowej (ok. 2 lata). Następnie rozchodzą się, by dołączyć do innych kolonii lub założyć własne terytoria.
Bobry słyną z silnych wiązań rodzinnych i współpracy społecznej. Monogamiczna para i ich potomstwo tworzą ściśle związane stado, które wspólnie buduje i utrzymuje siedlisko, wychowuje młode i broni terytorium.