Makak rhesus to średniej wielkości przedstawiciel rodzaju Macaca, znany jako makaki. Dorastają do ponad 90 cm długości (od nosa do ogona) i osiągają średnią wagę ok. 12 kg. To azjatycka staroświatowa małpa, która została również wprowadzona na Florydę. Makaki rhesusowe wykazują bogate spektrum zachowań.
Zachowanie społeczne
Makaki rhesusowe żyją w dużych, mieszanych grupach rodzinnych liczonych nawet do 200 osobników. Gdy grupa staje się zbyt liczna, mniejsze grupy samic mogą się odseparować i odejść. Później samotne samce często dołączają do samiczych grup, co rozszerza pulę genową – większość grup składa się z blisko spokrewnionych samic i niepokrewnych samców rozmnazających się, co minimalizuje wkrzyżowanie. W przeciwieństwie do niektórych gatunków, makaki rhesusowe nie są silnie terytorialne i ich tereny życiowe często się nakładają. Konflikty są rzadkie – słabsze grupy unikają silniejszych.
Zachowanie żywieniowe
Makaki rhesusowe są wszystkożerne, ale głównie spożywają roślinność. Żerują w grupach rodzinnych wysoko na drzewach lub szukając pożywienia na ziemi. Korzenie, zioła, owoce i czasem uprawy rolne stanowią główną część diety. Dostępne są też owady, małe ssaki, gady, ptaki i płazy. Dieta zmienia się sezonowo i zależnie od regionu. Grupy żyjące blisko ludzi (np. w miastach Indii) adaptują dietę – kradną jedzenie ludzi, a czasem są karmione i czcione przez ludzi.
Zachowanie rozrodcze
Podobnie jak inne małpy żyjące w grupach, gatunek ten wykazuje hierarchie dominacji. Jednak w przeciwieństwie do innych, nie tylko dominujące samce lub samice się rozmnazają. Samice preferują większych, dominujących samców, ale gatunek jest promiskuistyczny – dorośli każdego rangi społecznej mogą się parzyć. Samce niskiej dominacji czasem zdobywają samice uprzejmością – czeszeniem ich lub noszeniem niemowląt. Samice mogą rozmnazać się raz w roku i zazwyczaj rodzą jedno młode.
Zachowanie defensywne
Małpy żyjące w grupach, jak makak rhesus, mają główną obronę przed drapieżnikami – pracę zespołową. Podczas jedzenia lub spania część grupy pilnuje i sygnalizuje niebezpieczeństwo skrzypieniem, co wywołuje masową ucieczkę. Duże węże, drapieżne ptaki oraz drapieżne ssaki (tygrysy, leopardy) to głównych drapieżników.