Smilodon to rod koców zębodziół żyjących w Amerykach od późnego miocenu do późnego plejstocenu, ok. 2,5 mln – 10 tys. lat temu. Rozpoznaje się trzy gatunki: Smilodon gracilis, Smilodon fatalis i Smilodon populator.
Smilodon był dużym, potężnym kotem. Największy gatunek, Smilodon populator, osiągał ok. 1,2 m wysokości w kłębie i ważył do 280 kg. Był masywny, z krótkimi, mięśnistymi kończynami i długim ogonem. Futro zazwyczaj było łososiowe lub rudo-brązowe, czasem z ciemnymi plamami lub pasami. Najbardziej charakterystyczną cechą były wydłużone, sztyletowate zęby canine górne, do 28 cm długości, służące do zadawania głębokich ran.
Smilodon był drapieżnikiem szczytowym polującym na duże ssaki: mamuty, mastodonty, wielkie lenie ziemne i bizony. Polował prawdopodobnie z zasadzki, używając potężnych szczęk i kłów do zabijania. Smilodon mógł żyć stadami do 20 osobników. Młode rodziły się ślepe i bezsilne, ale stawały się samodzielne w wieku ok. 2 lat.
Smilodon wymarł ok. 10 tys. lat temu na końcu plejstocenu, prawdopodobnie przez kombinację zmian klimatu, konkurencji i polowania przez ludzi.