Słowo „kieł” wywodzi się ze staroangielskiego „fang”, które pierwotnie oznaczało „ząb lub pazur”. Ma wspólne korzenie z niemieckim „fangen” (łapać, chwytać) i holenderskim „vangen” (połapać). Dziś „kieł” powszechnie określa długie, ostre zęby występujące u jadowitych węży, pająków i innych zwierząt.