Główne ofiary
Smilodon (często mylnie nazywany "zębotocznym tygrysem" – nie jest tygrysem, ale machairodontyną) żył w plejstocenie w Ameryce Płn. i Pld. Jako drapieżnik szczytowy polował na duże roślinożercy:
- Jeleń (wielkie gatunki, np. Cervalces)
- Bizon (Bison antiquus, B. latifrons)
- Lama (Hemiauchenia, Palaeolama)
- Leniwie naziemne (Megalonyx, Paramylodon – do kilku ton)
- Koń (Equus spp.), kamielowate, świnie dzike.
Technika polowania – zęby szablaste
Kły górne rosły do 18-28 cm (rekordowo 30 cm), były płaskie, ząbkowate na krawędziach, kruche. Nie do gryzienia kości – do precyzyjnego przecinania miękkich tkanek: gardła, szyi, większych naczyń krwionośnych. Smilodon prawdopodobnie skradał się, a potem gwałtownie skakał, uderzając kłami w gardło ofiary – szybka śmierć od utracenia krwi/uduszenia.
Strategia zabijania
Długie kły wymagały otwarcia szczęki do ~120° (nowoczesne koty ~60-70°). Mocne mięśnie szyjne i tułowia stabilizowały głowę przy uderzeniu. Nie gryzły kości – kły by pękły.
Wariacje diety
Możliwe polowanie grupowe (sporne dowody). Padłkożerstwo, polowanie na mniejsze zwierzęta, oportunistyczne. Znaleziska izotopowe (δ¹³C, δ¹⁵N) potwierdzają dietę opartą na dużych trawowcach.
Wiedza opiera się na kopalniach (Rancho La Brea – tysiące szkieletów w smolach), anatomii porównawczej, modelach biomechanicznych. Niektóre aspekty (polowanie grupowe vs. samotne) wciąż dyskutowane.