Nosorożce czarne (Diceros bicornis) to przede wszystkim zwierzęta samotne. Przeżywają większość życia w samotności, spotykając się głównie w sezonie parzenia lub gdy samica wychowuje młode.
Dorosłe samce zazwyczaj zajmują większe terytoria i mogą wykazywachować zachowania terytorialne, broniąc swojej dziedziny przed innymi samcami. Gdy do spotkań dochodzi, interakcje mogą stać się agresywne, czasem prowadząc do walk i urazów.
Nie są to jednak zwierzęta w pełni aspołeczne. Tymczasowe interakcje społeczne zdarzają się, zwłaszcza w sezonie parzenia. Samce ubiegają się o samice przez demonstraje siły i wokalizacje, a po sparzeniu samica sama wychowuje młode. Wiązka matka-młode trwa zazwyczaj 2–3 lata, zanim młody nosorożec stanie się samodzielny.
Struktura społeczna może też nieznacznie się różnić w zależności od lokalizacji i konkretnej populacji, z tym że niektórzy badacze notują tymczasowe stowarzyszenia między matkami, młodymi podwzrośnymi lub nosorożcami dzieliącymi ograniczone zasoby. Ogólnie jednak nosorożec czarny najlepiej znany jest z preferencji samotnego życia.