Smilodon fatalis, znany jako tygrys zębatkowaty, to wymarły gatunek machairodontynowego kota zębatkowatego. Jedna z najbardziej ikonicznych zwierząt przedhistorycznych, występująca w kulturze popularnej. Żył w Amerykach w epoce pleistocenu, od ok. 2,5 mln lat temu do 10 tys. lat temu. Był potężnym drapieżnikiem, polującym na duże ssaki: mamuty, mastodonty i wielkie lenie naziemne.
Smilodon fatalis miał masywną budowę i potężne szczęki. Najbardziej charakterystyczną cechą były długie, zębate górne kły, dorastające do 30 cm (12 cali). Służyły do rwania i kłucia ofiary. Miał też krótsze, ząbkowane zęby w szczęce dolnym do cięcia mięsa.
Smilodon fatalis był zwierzęciem społecznym, żyjącym w grupach do 30 osobników. Przewodził je dominujący samiec, odpowiedzialny za ochronę stada i obrony terytorium. Był też zręcznym polownikiem, zdolnym do zrzucenia dużej ofiary. Zazwyczaj podszywał się i atakował z zasadzki, używając długich kłów do zadania śmiertelnego ciosu.
Smilodon fatalis ostatecznie wymarł, prawdopodobnie przez kombinację czynników: zmiany klimatu i konkurencję od innych drapieżników. Nadal pozostaje jedną z najbardziej ikonicznych zwierząt przedhistorycznych i symbolem siły.