Wyginięcie kotów z kłami szablastymi (smilodonów) to złożony temat z kilkoma czynnikami. Choć dokładna przyczyna jest wciąż dyskutowana, najbardziej prawdopodobne jest połączenie:
- Zmiany klimatu: Późny pleistocen (ok. 10 tys. lat temu) przyniósł duże zmiany klimatyczne. Wpłynęły na dostępność ofiar, zmieniły łańcuch pokarmowy i utrudniły przetrwanie smilodonów.
- Konkurencja: Zmiany klimatu sprowadziły inne drapieżniki (wilki, niedźwiedzie, wczesni ludzie), które konkurowały o zasoby, dodając presję na smilodony.
- Nadmierna specjalizacja: Smilodony miały wyspecjalizowane adaptacje (długie, ostre kły), czyniąc je niezwykle skutecznymi w polowaniu na duże ofiary. Te same cechy mogły je jednak sprawić wrażliwymi na zmiany dostępności ofiar lub strategii polowania.
- Choroby: Spadek liczebności mógł być napędzany chorobami, choć dowodów mało.
- Wpływ człowieka: Rola wczesnych ludzi w wyginięciu megafauny dyskutowana. Niektórzy twierdzą, że ludzie polowali bezpośrednio, inni – że wpływ był pośredni (zniszczenie siedlisk, konkurencja o zasoby).
Wyginięcie smilodonów to wieloczynnikowy proces, w którym te czynniki wzajemnie się nałożyły i wzmacniały w czasie. Choć dokładna sekwencja niejasna, prawdopodobnie kombinacja tych czynników doprowadziła do ich zniknięcia.