Munjak (Muntiacus), zwany też jeleńcem szczekającym, to mały, jelenopodobny ssak z Azji Południowej i Południowo-Wschodniej. Należy do rodziny jeleniowatych (Cervidae) i słynie z charakterystycznych głosów przypominających szczekanie oraz małych rozłóg.
Cechy fizyczne
- Wysokość u karku: 45–70 cm; waga 15–35 kg.
- Rozłogi: Samce mają małe, niegałęzione rozłogi pokryte skórą i sierścią – do obrony i oznaczania terytorium.
- Ulistnienie: Krótkie, gładkie, od rudobrunatnego do ciemnobrunatnego/szarego, czasem z bladymi plamami na gardle i brzuchu.
- Uszy: Duże, stojące, bardzo czułe – wczesne wykrywanie zagrożeń.
Zachowanie
- Struktura społeczna: Zazwyczaj samotne, poza sezonem parzenia; twarde terytoria.
- Żywienie: Przeglądanie: liście, pędy, owoce, kwiaty, trawa, owoce upadłe.
- Komunikacja: Szczekanie, chrząkanie, gwizdanie – obrona terytorium, przyciąganie partnera, kontakt z młodymi.
Gatunki
Kilka gatunków: munjak indyjski, munjak czerwony, munjak borneński, munjak sumatrzański – występujące w Indiach, Chinach, Azji Południowo-Wschodniej, Indonezji.
Siedlisko i ochrona
Mieszkają w lasach deszczowych tropikalnych, lasach liściastych, krzakowatych, czasem na polach uprawnych. Niektóre gatunki są zagrożone (VU/EN wg IUCN) przez utratę siedlisk i polowanie – ochrona jest kluczowa.