Język ciała i komunikacja wilków
Wilki komunikują się bogatym systemem gestów, znakowania zapachowego i wokalizacji.
Język ciała
- Odsłonięte zęby: Agresja lub ostrzeżenie.
- Ułożone uszy: Poddanie się lub strach.
- Zdarte grzywa: Agresja lub ekscytacja.
- Łapy do góry: Zabawa lub poddanie.
- Ogon w górę: Pewność siebie lub dominacja.
- Ogon w dół: Poddanie lub strach.
- Ogon między nogami: Ekstremalny strach/poddanie.
- Oblizywanie pyszczka: Głód, niepokój, oczekiwanie.
- Ziewanie: Zmęczenie, nuda, stres.
- Mordowanie/czubanie: Afekcja, wiązanie.
Znakowanie zapachowe
- Mocz: Terytorium na drzewach, kamieniach, przedmiotach.
- Kał: W widocznych miejscach jako znak terytorium.
- Tarcie: Trupienie ciałem o przedmioty by zostawić zapach.
Wokalizacje
- Wywanie: Komunikacja na dalekie dystanse.
- Japkanie: Ekscytacja, zabawa, ciekawość.
- Warczenie: Złość, agresja, zagrożenie.
- Jękanie: Uraz, głód, pragnienie.
- Szczekanie: Alarm, zaskoczenie.