Lisy pustynne są unikalnie przystosowane do gorących, suchych warunków, w których żyją. Większość lisów pustynnych żywi się owadami, fauną pustynną, małymi zwierzętami, a nawet zwierzętami zgubionymi na drogach. Nory i dołki to preferowane domy lisów pustynnych. Populacje lisów pustynnych maleją w wielu rejonach z powodu ingerencji ludzi w ich terytoria.
Lis szary
Nocne zwierzę, lis szary jest znany jako jedyny lis pustynny, który wspina się na drzewa. Lis szary je szczury pustynne, owoce i liście pustynne, a także małe ptaki i węże. Podobny w budowie do małego kojota, lis szary waży 2,3–4,5 kg (5–10 lbs) i ma szarą sierść z czarnym pasem wzdłuż puszystego ogona. Lisy szare parzą się pod koniec zimy, a młode rodzą się wiosną. Obaj rodzice karmią młode, a samiec strzeże nory. Młode lisy szare zazwyczaj opuszczają norę i polują samodzielnie po czterech miesiącach.
Fenek
Jeden z najmniejszych lisów pustynnych, fenek waży poniżej 1,4 kg (3 lbs), charakteryzuje się czarnym końcem ogona, piaskowatą sierścią i 15-cm spiczastymi uszami, które pomagają mu oddawać ciepło ciała. Sezon parcia fenka to późna zima, młode rodzą się wczesną wiosną. Feneki żyją w małych podziemnych osadach nor z innymi lisami i żywią się głównie owocami pustynnymi, owadami i małymi zwierzętami, takimi jak gryzońce pustynne.
Lis pisklęty (kit fox)
Mały lis ważący 1,8–2,3 kg (4–5 lbs), lis pisklęty żyje w suchych, otwartych równinach pustynnych i jest nocnym łowcą oraz chciwym kopaczem. Zamieszkuje nory i dołki, żywiąc się głównie kangurowymi szczurami (kangaroo rats). Lisy piskłęte są unikalnie przystosowane do życia w pustyni, bo potrzebują bardzo mało wody. Często zmieniają nory i tworzą skomplikowane tunele z wieloma wyjściami. Lisy piskłęte są samotne, poza sezonem parcia (późna jesień). Młode rodzą się pod koniec zimy. Obaj rodzice opiekują się potomstwem do około 5–6 miesięcy wieku. Charakteryzuje się dużymi uszami, spiczastym ryłem, jasnobrunatną sierścią i czarnopasmistym ogonem.
Lis pisklęty z San Joaquin
Choć lis pisklęty z San Joaquin uważany jest za zupełnie inny gatunek od lisa pisklętego, dzieli z nim te same cechy co do rozmiaru, wagi, nawyków żywieniowych i rozrodczych oraz wychowywania młodych. Sierść lisa z San Joaquin jest jednak znacznie jaśniejsza, a zamiast kopać własne nory, preferuje powiększanie istniejących nor małych gryzońców pustynnych.