Hakamor to termin od hiszpańskiego „jaquima” (opona głowa). Wprowadzony na Zachód przez hiszpańskich wakieros, dziś luźno określa uzdy bez zgryzienia, choć prawdziwy hakamor to bosal (opaska nosowa z plecionej skóry z węzłem na dole na wodza mecate).
Hakamor bosalowy
Bosal to opaska nosowa z surowej skóry splecionej na rdzeń (stara skóra lub mecate). Plecionka może mieć do 32 nici. Mocowana do prostej opony głowy. Wodza (mecate – lina lub pleciona grzywa) wiąże się do bulwiastego węzła u dołu bosalu. Służy do treningu młodego konia, wymaga wielu godzin ćwiczeń na reakcję na najmniejsze ciśnienie wodza. Często u koni bydłużnych i jeźdców wytrzymałościowych.
Hakamor boczny (side-pull)
To nie prawdziwy hakamor, a uzda bez zgryzienia. Składa się z płaskiej skórzanej opaski nosowej z pierścienkami po bokach na wodza. Sterowanie bezpośrednim ciągnięciem: ciągnięcie lewej wodzy gięcie szyi w lewo. Często jako narzędzie treningowe i u jeźdców wytrzymałościowych/terenowych.
Hakamor skoczkowy (jumping hackamore)
Uzda bez zgryzienia dla koni skoczkowych, które nie znoszą zgryzienia (np. urazy pyska). Znany jako „cavesson”, gruba skórzana opaska nosowa z rdzeniem z liny/przewodu, ciśnienie na nos, pierścienie boczne na wodza – podobnie jak side-pull.
Hakamor mechaniczny
Opaska nosowa z długimi ramionami (szankami) i łańcuchem podbródkowym/opaską podbródkową. Wodza na końcach szanków działa dźwignią, dociskając łańcuch i cisnąc na nos. Nos konia jest bardzo wrażliwy – ten typ wymaga wielkiej ostrożności. Często u koni żywych, trudnych do kontrolowania.