Dzwonki na koniach, wozach, wozach i saneczkach używane od czasów Cesarstwa Rzymskiego. Początkowo ostrzegały o ruchu na drogach gruntowych. Rycerze ozdabiali konie dzwonkami, chwaląc bogactwo i moc. Stały się amuletami szczęścia, odstraszającymi złe duchy, chroniącymi przed chorobami. W USA popularne w XIX w., centrum produkcji: East Hampton, Connecticut (William Barton). Nadal produkowane, ozdabiają uprząż, sprzęt jeździecki i przedmioty bożonarodzeniowe.
Materiały i konstrukcja
Wykonane z mosiądzu, bronzu, srebra, złota. Pojedyncze lub na pasach skórzanych. Dźwięk tworzy metalowy kulką (jinglet/pea) uderzająca w obudowę (crotal). Kształt crotalu determinuje styl. Wieksze dzwonki – głębszy, mniej melodijny dźwięk. Mniejsze – jasny, czysty.
Rodzaje dzwonków
- Round Ridge Bells – okrągłe z wyraźnym grzbietem w połowie wysokości.
- Petal Bells – z kilkoma szczelinami na górze, jak otwarty kwiat.
- Egg Bells – jajowate, spiczaste u góry.
- Swedish Bells – duże, 2-3 cale średnicy, z więcej niż jedną szczeliną.
- Open Mouth Bells – kształt "Liberty" lub dzwonu kościelnego.