Wilki są uważane za straszne przez wiele osób z powodu ich wycia, wyrzutu i stereotypu drapieżnika. W rzeczywistości wilki boją się ludzi i są niebezpieczniejsze dla innych zwierząt w swoim środowisku. Łoś, karibu i inne duże zwierzęta są bardziej narażone na ataki wilków niż ludzie. Wilki komunikują się ze sobą i z ludźmi przez język ciała, dźwięki i zachowania grupowe.
Zachowanie podrzędne
Istnieją dwa różne typy zachowań podrzędnych u wilków: bierne i aktywne. Aktywna podrzędność to kucnięcie, lizanie pyszczka i zakładanie ogona. To zachowanie dorosłe wilki okazują nawzajem jako znak intymności i akceptacji. Wilk leżący na plecach lub boku, odsłaniający klatkę piersiową i brzuch, to bierna podrzędność. Pojawia się, gdy wilki są w konflikcie i jeden (ten bierny) ustępuje dominującemu. Wilki rzadko okazują to wobec ludzi, bo często uważają się za alfa.
Komunikacja głosowa
Wilki mają cztery główne typy komunikacji: szczekanie, jękanie, wyrzucie i wycie. Szczekanie służy jako ostrzeżenie. Wilki mogą szczekać na szczeniaki lub członków stada, gdy zagrożenie jest blisko. Jękanie występuje, gdy samica chce karmić szczeniaka, albo gdy szczeniak się poddaje. Ostrzeganie innych wilków lub dominiowanie nad ludźmi/predatorami to wyrzucie. Wycie może być defensywne (trzymanie stada razem, odstraszanie drapieżników) lub społeczne (dla zabawy, lokalizacja siebie nawzajem).
Alfa samiec i samica
Stada wilków są zorganizowane, z wyraźnymi liderami i podwładnymi. Liderami są samiec (ojciec) i samica (matka). Prawdopodobnie zapłodnili wielu wilków w stadzie i mogą być największymi, najsilniejszymi, najstarszymi i najbardziej inteligentnymi. W społeczności wilków tylko rodzice produkują potomstwo. Gdy spotykają człowieka, alfa samiec i samica są pchane na tył stada, a podwładni trzymają linię frontu, zapewniając bezpieczeństwo przez wyrzucie lub atak.
Jako drapieżnik i ofiara
Wilki polują na karibu, łoś i inne ssaki leśne. Pomagają utrzymać te populacje niskie i kontrolowane. Niestety wilki mają mało naturalnych wrogów, a zgodnie z Northern Lights Wildlife, niektórzy leśnicy i zespoły zarządzania przyrodą uważają populację wilków za niekontrolowaną. Polowanie i/lub łapanie powinno decydować rząd i urzędy przyrody.
Interakcja z ludźmi
Zazwyczaj wilki boją się ludzi, choć zdarzają się sytuacje interakcji. Dotyczy to ludzkiego jedzenia, psów domowych i chorego wilka. Wilki mogą przyzwyczaić się do jedzenia ludzkiego na miejscach kampowych czy parkach. Będą wtedy dążyć do zdobycia ludzkiego jedzenia, nawet grożąc ludziom. Psy domowe wyzwalają u wilków instynkt walki czy ucieczki, stwarzając niebezpieczeństwo dla ludzi, psów i wilków. Jeśli wilk jest chory, ma wściekliznę lub inną chorobę, może stać się niebezpieczny dla ludzi lub innych wilków.