Podobnie jak ludzie, wilki używają dźwięków i gestów do komunikacji. Postawa, mimika twarzy, zapach i sygnały werbalne to metody, jakimi wilki rozmawiają z innymi wilkami. Wilki komunikują dominację i podrzędność. Ustalaą granice terytorialne. Przekazują innym wilkom swoją lokalizację. Wilk wyraża radość, złość i zabawność poprzez działanie fizyczne.
Postawa
Wilki używają postawy do przesyłania wiadomości o dominacji, podrzędności i zabawności. Zły wilk postawia uszy pionowo i błyszczy zębami. Wilk przewraca się na plecy, by się poddać innemu wilkowi. Dominujące wilki trzymają głowy wysoko i mają częściowo zdybiony ogon. Patrzą na inne wilki bez odwracania wzroku. Dominujący w stadzie wilk jest widoczny po swoich działaniach wobec innych członków. Może ich pobocznie uderzać, uderzać ciałem lub wyrzykać na nie. Wilki sygnalizują czas zabawy nawzajem. Wilk chcący się bawić kuca i macha ogonem, wyglądając na uśmiechniętego, podobnie jak domestyczne psy.
Zapach
Wilki mają szacunkowo 280 milionów receptorów węchowych (neuronów w nosie odpowiedzialnych za węch), według książki „Wolves: Behavior, Ecology and Conservation”. Wilk używa swojego doskonałego węchu do komunikacji z innymi wilkami i wykrywania zapachów do 2,4 km (1,5 mili). Potrafi zlokalizować członków stada, wykryć intruzów i znaleźć jedzenie przez zapach. Wilki używają zapachu do komunikacji terytorium z innymi wilkami. Oznaczają swoje tereny kalem i moczem, by inne wilki wyczuły zapach i wiedziały, że wkraczają na okupowane terytorium.
Dźwięk
Wilki wyją, wyrzucają, piszczą, jekną i szczekają, by komunikować się. Gdy wilk chce ostrzec stadę przed niebezpieczeństwem lub wyzwać inne zwierzę, szczeka. Wilk walczący o dominację wyrzuca. Matki wołają szczeniaków piszczeniem lub uspokajają je jękaniem. Wycie służy wielu celom: przekazywanie lokalizacji innym wilkom, przyciąganie partnerów, podnoszenie ekscytacji stada przed polowaniem, reagowanie na intruzów i zgromadzenie. Na początku grupowego wycia wilk szczeka kilka razy, a potem wyje w niskim tonie. Gdy inne wilki dołączają, wycie staje się głośniejsze.
Mimika twarzy
Wilki używają pyszczka, oczu i nosa do komunikacji. Szczęśliwy wilk otwiera pyszczek, wystawia język i trzyma uszy do przodu. Jeśli chce zagrozić innemu zwierzęciu, zmruży nos, pokazuje zęby i wystawia wargi do przodu. Zaniepokojony lub zagrożony wilk trzyma pyszczek zamknięty i wargi odsunięte do tyłu. Alfa wilk sprawia, że inni wilki drgną stało wzrokiem, podobnym do złowrogiego patrzenia.